Literarishe bleter · 1927-05-20 · 20 (20.5.1927) · p. Seite 377

377 ליסורוריװ נל?ם*ר 20 ׳א ק א נ ם ע ר ו ו ן ברוך גלאזמאן/ווארשע םןל נישס *ן, איז עם 8*ר איר נײ. לאננ ןנער לײענט זי םײ װי סײ נישס — אין שסונ איז װארעם און אין איר די 6ולע ארײננעקיםענע שס״זן נעװארע• םען זי ערשם רןכט גיט... װערם זי אנסשלאסן• אז זי 5אוט זיך א1יף, איז ש1ין אװנט. די קינדערליך, װאס מאנן זיך אנגעהיינן ארוםרײסן, האנן זי אויסנעװעקם. זי גענענס זיך א1יס נעשםאק אין כאיט זין, אז ס׳איז שוין נײס גרײטן נו סאיער. זי װארם נישס םים םאיער״עםן א1 ף דעם םאנם אנקיםען• ער קיםט אלע םאל אז1י שיעם 6ין נ-זנעס. דערװײל, װאס װען, ניזקל ער װעס קיםען, עסס זי אלײן אי סאיער. אין אז זי עםט זיך נים אין א נך אן פיםן ש־וערן םאלנײם, איז זי ש1 ן אז1י םיד, אז קוים װאם איר 6ארגלײנם ש1ין נח ארויםנישלזין ז ך אין דער הויך, אין דעם שלא6ניםןר ארײן און זיך ארײנװארסן אין נעם. אנער אז סעס קיםם ניגײן, רײסט ער זי תיגף או־ף םין שלאף, כאסש דער סאיער שסײס שוין גענרײ■ או־6ן סיש. נישס װײל ער איז א שלעכםער, נאר װאם הײסס, װי-זשע דען אנדערש: — א װײנ דאיף דערלאננען דעם םאן װעסשערע... װער זשע דעי,? און אז זי שלעים זיך ארונסער אין קיך, א סארשלאיענע, א ■א.־לעג/רסע, א נעהודזשעםע, אין זינקס ארונסער אויף א שסיל, גי־סשענדיק אין זשםורענדיק זיך קעגן ליכס, *װיגגס ער איר דארסן, אז זי זאל םיס אים םיםעסן. נישם װײל ער האס, חס-ושלום, םורא, אז זי זאל נאך שםארנן 6אר הוגגער — נאר, װידער אםאל, װאס הײם:: — א װײנ דארף זינן נײם סיש, װען דער <אן וינ■, און דארף עםן, װען ער עססו — עס, װאם עםםו נישפן... - נײזערם ער זיך או־ף איר, — נום טײװל!... סרעםס זיך אן אײדער איך קים ניגײן, און קאן שוין דערנאך נײם סיש נישם ענן. גאר א װײנ איז זי דאך 6ארם א גוסע, סום זי אים נו• לינ און עסם ם־ס אים איין נאר הארניק •אעער, א דאנה נו, זאל ער זיך נײזערן—זי דערלײגס נו דעם גארנישם. נאכן עסן איז א װײלע שםיל, זײ האנן נישס 6ון חאס נו רעדן• זי קיקס ארײן אין די קאיסינס 6ון רער אװנם־נײםוגג, װאס סעם נרענגס סיס זיך און ניכיקעם אונסער 6אר זיך 6ון נײם נו נײם. און סעסן איז אינס אנגענע□ און ױארעם, װי א קאץ נײ א װינסערדיקן אויװן. ער רוקם נו זיך נו נאך א שםול, נים א1ים און סארװארסס אויף אים די לאננע דארע 6־ס זײנע, װי נײ איאגד.הנם. ער לוי8ם דאך אזוי 8יל ארום א גאננן סאג, אס םאקע װי א דארער 6לינקער יאגד-הינס. ער יאגס זיך דאך או*ו□ אניןננן סאנ אין שא■. דורק חים־השדוה גײ■ אים םים אםאל דורך א ניםער. ששיל, נאך א נ־םער. און א דריםער א לעננערער. סעס נים א 6ליענדיקן קיק אויף דער װײק נאן א״נעם, און אדריסן און דערםאנם זיך, אז עם איז ש1ין 8ארלא6ן 2 רערנאך העושס אץ שסונ א גאננן סאג א ■וססקיים. לאיא קארםעס די קינדער. גשןת-םעשרי סראכס זי, דוכס זיך, פין גארנישם. זי קארםעס די קינדער םים אזא םין געװאלדיקן א־נסערעס, ■ונקם װי זײ ײאלסן געװען אירע קיקלעס, םים װעלכע זי װאלם זיך אינם נעשסילס. װען עננא, איר קלײן פײדעלע — א נאםען נאך םעםס *אסער< רעס יאסערס נאםען איז נעװען כאנעי נםילא, כאנע, חנה, אננא, עננא — װען עננא שי־ל■ זיך םים אירע קיקלעס, סוש זי דאך אויך אז1י: זי שםואם זײ דאם עסן אין ם1יל ארײן. אין אז די קיקלעם שסארן זיך אײן און װילן נישס עסן, איז ניערשס שלאגם ז־ זײ, עננא, און דערנאך עםם זי עס אלײן א1יף. איז א6שר האם זי עם זיך אייםנעלערנם נײ דער סאםען. די סאםע םיס א1יך אז1י — גשעת זי קארםעם די קינרער, עסם זי דערחײל אלײן, זי קןכס דאס עסן אײגנסלעך א• 6אר די קיגדעילעך, אנער אז זײ שאארן ז־ך אײן אין װילן גישם עסן, — גןראסן זענען די קינדערלעך אין סעםען: עקשנים גו־ו־סע, אין דארע אזעלכע, שיענדעלעך — עםם זי עס םוף״כל• ס1ף אלײן *1יף. און דערנאך״ אז דער סאנ איז אזא לאנגע־, אין םיס שסינ״ארנעם איז זי ש1ין סארםיק געמארן, לײענם זי דעם .סאםירדער איװניננ ■אסש׳ אין קײם דערװײל װירער. ילונלינג דערםאנס זי זיך, אז ס׳איו ש1ק דרײ א זײגער נאך םיטאג ״יז - — א1י װײ, זי האם נאך קײן װארעםעס נישס געגעסן... ל1י6ם זי ארינער נום גוישן קנב, ק־ויבם זיך א1יס אגעשםאקן, זאיםיקן סםײקנ) — די ײדן סארקויסן נישס אזעלנע םםײקס —•רענלם אים א■ אויף דער הןלסס, און עסם אים אזוי האלנ-רויע הײם, .א זשוס׳, םיםן נעשםאקן בלוס. זי נאלעקס זיך אזש... — א1י װײ געשסאק ביליװ םי... אין ר,ויז איז אינם קײנער נישםא. קײנער, סארשסײש זיך, הערם זי דעריגער נישס, נאר זי םוז דאך או-םדריקן איר אנםניקיגג אין דער ה1יך. אײגנסלעך, האם זי ערשס הנאה 6ון דעם עםן, װען זי עםם אלײן. נישס, אז סעם ■א־נינס איר, חלילה, נישם דאס עםן. נאר יענער עסן נײם םיש, סיס דער םשםחה, איז, פאר• שסײם א ר םיך, עי*ס אנדערש... דעםאלם, קאן םען זאגן, דארף םען דאך עסן. אלע עין דעמאלס, עםם זיך אויךו אגער אינס יױ-עסן אויםערן ■ראנראם. יינםכןיז זי ארײן עםװן• נײ דער זייס... זי עסס, הײםס עם, אין נעהײם... זי װינקס אינם אונסער שעלםיש אין דער •וםםער לופש ארײן, װי זי װאלס א נעשסאק-ננביש ששיקל ארנעס אינם איגעסון: — א1י, וױ געשםאק, ביליװ םי... דערנאך נעםם זי העקס ניםשםא ראםאן .אין די װעלדער •יגם םיסםעריעזן נזו,', און גים ז ך א װאלגער ארונםער א1י6ן סאוע. דעם ראםאן לײענם זי שיין לאנג, לאנג —ש1ץ חרשים נאננע, א8שר יארן. ז• װײםס קײנםאל נישם, װו זי האס לענםן םאל אינערגעלאזן — נאר װו זי הויבש יעדעם ■) ני1יסיק.