Literarishe bleter · 1927-05-20 · 20 (20.5.1927) · p. [Seite]

(ס52 זײטז) פרײז 50 גרןשן!פרײסיק׳ 20־טער מאי ׳10587 .4* יד־בודו־אר־פזני יידודל א־ק־סטדירטני װאעשדיפם פאד ־יפלעראםוד ■■ מיזאטעדאוןקונםמ פארק^ג ^ק?עעק*ן,וזארש^ שלוים־עליכם בײם װארשטאט (ציבש ײ־טן יןזרצײט) װאלט זיך צי עפעס צוגעהערס. גאנץ אםט םלעגט ער שרײבן אין קלזזנגלןןז באװעגן פיט די ליפן,—דןןס האמ ער אויסגעפרוװט דעס ריטם פון דער שפראך, דעם דיאלאג׳ םון זײנע געשאםענע פאר• שוינען. אםאל םלעגט ער זיך פלוצים צעלאכן הויך אויםן קויל, און אז אײנער םלעגט אנקוםען אויםן דאזיקן מאדנעם געלעכסער, פלעגט ער זיך אנבײגן אן װער• טער צום םאנוםקריפס און שרײבן װײםער פיט לאכנדיקע אױגן. דאם האט ער דעו־ ערשםער, ביחידות, םארװכט פין זײן אײגע■ נעם האניק. ער האס געארבעט אינםענסיװ, םארשיכורט,| אויםגעסון םון דער גאנצער װעלט. שרײבנדיק סלעגס ער זיך צעבײםן די נעגל ביז בלוט. ער האט דעריבער אפט גע■ שריבן אין הענטשקעם, — ער פלעגט אבער אויך צעבײסן די הענטשקעס. ער איז- געװען תםיד גרײט םאר זײן געדאנק, און אז עםעם איז אים אנגעקוםען, האט ער נישט ליב געהאט אפצולײגן עס אויף שפעטער, נאר גלײך זיך גע• זעצט צום שרײבםיש. גאנץ אםט האט אים די ארבעט געװעקס םון שלאף. סרישםאן םלעגט דערצײלן אזוי: ״אײנםאל איז שלום׳עליכם םארםארן צו אים םון פעםערוורג קײן װארשע. םען האט סאר• בראכט דעם אװנט אין א שפועס, און אזוי װי שלום־עליכם חאט זיך געסילם מיד םוג0 װעג, איז םען געגאננען םרי שלאםן. איבםיסן נאכט האס םרישפאן *אםעיקס, אז בײ שלום־עליכמען אין ציםער איז ליכטיק. ער איז ארא• •ון נעס, שסיל געעסנס די סיר און דערזען, װי דין גאסם זינז ער האם דאס שרײבן גערעכנס סאר׳אן עבודת־הקדוש, ער האם אבער דערסון נישט געשאפן קײן אויסערלעכן קולט, נישט געהאלסן םון שריסטשםעלערישע׳ בערעםאניעס, נישט גענײטיקט דך אץ סטיםולירנדיקע םיסלען, אין אפגעצאםסקײט, אין התבודדות, אץ באשטיפםע׳ שסונדן. ער האט געקאנט שרײבן צו יעדער צײס סון סאג און גאכס. און או• םעםום, װו עס האט זיך נאר גע• םאכט—אםילו ״אויף א לאקשנברעט, אדער אויף א טעצט םון א םא־ םאװאר, אדער אױף א דנא םון א םעסל, אדער גאר זיצנדיק אױפן טראמװײי' (סון זײנעם א בריװ צו ביאליקן און ראװניצקין). גאנץ אםם םלעגט ער שרײבן גײענדיק. די בעססע קאפיסלען ,םון מאםל פײםי דעם חזנם׳ זע• נען פון אים געשריבן געװארן אויםן שפאציר איבער די שטילע זשענעװער גאסן און שטאט׳גערט• נןך, אין דער באגלײטוננ םון זײ• נע קינדער. ער האט נישט בא• דארםט צו זײן ארבעט קײן אױ• םערלעך־געשאםענע שטיםונג — ער האט די שטיםונג געטראגן אין זיך. ער האס בײם שרײבן קײן שום זאך נישט געהערס און נישט געזען, אױםער די װערטער און די געשסאלטן, װאם זעגען אױםגעקומען אין זײן געדאנק. . גײענדיק, םלעגס ער איגםיטן שרײבן אםט זיך אישסעלן, םאר• ריםן דעם קא• צום היםל אי1 יאגג קי קן אוםנאװעגלעך אין דער לישם ארײן—װי ער װאלט עפעצן געזען. שרײבנדיק אין א װײכן שסול, האס ער געהאס א סבע׳ נײם םארטראכסן זיך, פארלײגן א ■ום אױף א פיס *ון *ידריקן די •ןן צוס רעכק אויער-וױ ער