Literarishe bleter · 1927-02-04 · 5 (4.2.1927) · p. Seite 89

89 ליסזרארישע בלזכזר 5 זא פרד דער ײדישער דיכטרנג אין ררמעניעז גײענריק איז שױן דער גלינדער און דער קױםער קען שוין וען — כניןןקעם, נאקעם, קינליעולם ארף זוױי נאות הענגט םײן גולם, זואנלט אין דער לופט דןר קילןר חחק*ש*יל און •ורים*ש*ילער פלערעי-םיו אין קהלם־נעלי״םונית, ס׳װערט געטקלט און געחיבלט, װי אין טקל-נועם... םקל... ח־בית... און ער םאבט א רעװעראנם: װעלװל זנא־זשער ןרנקראנ׳ן. ג א ט פ ר ן ל י ב ע *י שטלינבערג/ברהארעשט אױבנעצאוט זין דןר בא־נ־ם־ני און רי טרבר װלגט ז־ךז עועם קוםם, אט־אסו עם ויקם ז־ךו עועם װעיט ויך, רירט ויך, װערט געבוירן, װי£ל ם׳האם נעדויןרט, װעם שױן נישט געדוירן... נאך א רנע, נ#ך א רנע, נוןר נעדולרו עי, װןןם װיל דער קװאל רארטז םורםלט, רול־רול־רילט? שםילןרי שאו... םן הערט... םע הןרט זיך... װאםז לא תרזוחו װי לא תרזוחו נ־ין, טען הערט נןןך נוןןרנישםו.,. שאו אך, אקנאל, אהאו נאך אטאל אין נאך אםאל א קנאלו - א־גער נא־נ אין אינער םאל א סײערריקער קנויל קײקלם זיך און װיקלט זיך אין צים א שטראל 6ונם היטל ריזן םויל טינם תהום: .אנניו׳ — בוינן קע• די נעונ די הו־צע פאר א נײןר תו,־ה. (אין די נללנדע נעצט, £ארזויטערטע, 6ארפינזוטןרטע 6ין מודא חרות־לאננ וי אױסגעצלינעט האגן ׳גאף, אין די םויג זי אײםנעגארט אין שלאף, אונםער £לינעלע £י.רװארפ;ריק דאם קעול...) אין עס גליזנט און שםראלט ז־ך 6ונם נן*ל דאם גענארםע װארם: שויןו גענוגו נןנינ רזויחה, םארדו א־ך דער נאם פון הנל נין איך, נישט £ון קין, אזן נןקוםןן טרײםםן נין איך, הןל£ן אין נאפרײען אלע £ארזדקטן! אין א סוף צו די £ארזניקעיו — נלשם דעי װאלף - דאם שע£עלע גײ ט־ר אן עיקר! איך גין לינשאפט אין וחםנות, כאםש ם־ט פײער און םיט שטורם נײ איך...- און רערפאר — א־יף םײן טזנח נ־שט דןר אדלקר, װאלף און לעםפערם זאלן זײן קיננות - קוילעם םיר דאם שע£עלע, דאס םײגןלע, דעם אקם: < איך גאװיליק נאר ראס שםילע־ארוטע, נישט די £ויםט £ין נאקס... זבארזשערי אדע א 1>נם אין די ניקאדןשטער קרןסשםעם י• מאבגער ׳בייהארעשט זװעלף םאל האט אויםגעקלוננען, װי א זײגער חןר טיאםואר. נײם אהײם א נאש־לאםםןרן, קען ער נישט די טיר נעפונןי, לײגט ןר עו די האנט זנום שטערן: .נץ ױיך נאך בײם קלארן ז־נען, ארער האלם םיך װער זוים נארזו׳ £ון דןר נ>5ט שװיםט אים אקענן שװא־זער 6ראק טיט א זנינײזןר: .אנבשולרי״ץננ — אג־םל 6ײע־ו״ ״גיטעו׳ — ט־וקן איו רער נארנל, און אין קעשענע קײן דרײעי״ אין ער םאצם א רעװעראנס: — װעלװל זנארזשער ןינקראנץ — אין נעארטט קאטשען זיך קאלןא װאקאיעשט, דורעשט״1 £ארניק, װי א רעגננױגן גרקנען וײערע קרעטשםע״אוינן —?11** )1>מגו סיטןןסז^!0£ **) אויף א £עסל רײטנד־ק 6ארט אהײם א לידל־ויננער, ז־געזניק, א הןןר נישט ױננער, ם־ט זײן שסיזו־ק רו־םן טיצל ב־גרט ןר זװ רער נאבט א קןןרע,***1 דורך זװײ קילע קלארע נוילן זיננט א ױננער דיצטער ניצטער זײ רעם רייט; פאם אן אדע. ם־םן •נים בו דןר ערד כראפעט איזט דער נאס־לאטםערן, קלאפט דער זײנער זװײ און ררײ — םאנזט די נאצט — א קייםענקערער מ־ט א נראכן פאליזײ, גײםן יערעס טאל די היכלןן און זײ טאנזן £ון דאם נײ. פון רער נא5ם ש״ריננם זײ אקײנן א זעגראצענןר זיל־ניןח .נעםט ארײן אין ראד םיך, קינרער, הערט אײך זו זום רנינם װונדער, •) ײדיסע קװ*רס*לן *ין ביק*ויזס •♦) ן• געליבסע <ןנ װו ניםסו? '••*ו עק — * נזסןרןניס״וימעניעער לןקוליזס.