Literarishe bleter · 1927-01-21 · 3 (21.1.1927) · p. [Seite]

םרײטיק׳ 31 יאנואר .1937 פרײז 50 מ־ןחץ ילעש־אר־טןע -דייי־י■- א־־וסטדירטע װאכגשדיפט פאד?ימעראםור ■■ הןעאטעדאוןקונםכי ^ק?עצקין,װארשע ׳ פאדי7אג יהואש איז אױך שוין אװעק נאך אײן שװערער קלאפ םיט דער םיר פון יענער זײס. א זעץ אין סאםע הארץ ארײן. יהואש איז שױן אויך נישטא. די שטוב װערט פוםטער און אוםסער. די סעודה איז לאנג שוין אוים. די ליכס דערברענען. דער װײן םון גרויסע און אופגאשטימסע הןןםנונגען — לאנג שוין אויסגעםרונקען. די שגרות איז לאנג שוין אויסגעסרוקנט םון מוח און די ניכטערקײט רײם אױף דעם נאקן. םיט די עלנבויגנס האט ד זיך אנגעשפארט אויף דיץ קןןפ און גלאגס אץ װןןכעדיקן םןןנטאג ארײן. די גרויסע געםט זענען שוין אװעק. אט דןן איז געזעסן םרץ. דןןס אח זײן שטול. דןן שטײט גאך דער גרױםער בעכער פון שכרות. עסלעכע טרןיםנס אויף דעם דעק םון בעכער נאך געבליבן. און מיר זענען אזעלכע ניכסערע אלע. אץ םיר זענען הונדערט. װעט םטאיען פאר אונז ן.לע? לא• ביר םאנאנדערטײלן די לעצטע טרןפנסי , און אט דא איז געזעסן שלום־עליכם. זײ הןןבן אלע נישט געםרעגט אױף גלויבן. *ץ זײ איז ער געװעזן. אין זײ אלײן. נישט זײ האבן געגלויבט. מען הזןס גע■ גלויבט אין זײ. אץ יהואש איז אויך שוץ אװעק. נישט דןןס, װאס אפענטש איז אװעק. קײן ױנגערע זןןלן נישט שטארבן. נישט דאס, װןןס א דיכטערס הײליקע ארבעט איז איבערגע■ ריסן געװןןרן אין פיטן. קײן קלענערע ירושה זןןל אונז קײנער נישס לאזן. נןןר דאס, װןןם דער לעבטער גרויםער גאסם אויף אונזער ײדישער װןןרט-װעלס איז אװעק. דער לעבטער גרוירער גאםט. אך מיר האבן םיט אזויםיל בער געזוכס אקאפ, װאס קען טראגן די קרױן. און דער טײערער קןןפ ליגט אויך שוין א׳ץ דער ערד. און ערשט איצט סון קבר ארוים גײט אונז אױף, װי א בלענד■ ליכס, דאם ליכט, אז דןןם איז געװעזן דער געקרוינטער קןןם. דער םעלעגראםן־דראט האט םאנאנדערגעטראגן אין םיליןןנען הערצער די ידיעד״ אז יהואש איז געשטארבן. 9