Literarishe bleter · 1926-11-12 · 132 (12.11.1926) · p. Seite 751

751 ליטעראר? ע בלעטער י 11\ זא נזערן מאכנא א ם ה װ ע ײדיש ג מײזיל• — װי6יל אירע הןסטו נעכ ן אפנעם^רסיקס, ו גליא? — הןם ער געםרעגט, סארבלענדט א; אייגל אין האט פמסראכם זײן #*רפועטן העלם. דןוס מײול האס געשװיגן. — זעקם אירע האסםו נעכםן ןןפגעםארטיקס׳ — הןןט ער גערעדם װײסער, — אבעױ עס זענען 6*ו#ן נקבות, װןןס קןןנען א פערזאן עװאנעיק ןןםסארםיק . די חברה אונזערע הןןט אײן בנל׳הביתשע געפיקט אין קרןפיװע, געפיקט, זײ הןןבן אזש א שפײ געםין, די יונגען אינזערע• ין, ןןבער יענע ױעם זײן א סך דיקער פון דיר... — ברעננ װ&סער, — הןןט דאס םיױל געזןןגט. קיקין הןןש געברןכש פון הייף אן עםער װאםער. שארנ• דיק םיס די בןרװיםע סיס, איז;־ר שפעסער בוגעגאנגען עום שפינל, אר1יסגעז;צט אייף זיך דעם העלם םיס די גןולדענע םטענגעם און האם אויפםערקזגם באםראנט זיך אין שפיגל. דער שפיגל האס איב אינגאנבן 6אוכאפט. ער האט *רײנגע• שםעקט זײנע םינגער אין די נאזלעכער און גיריק זיך צוגעקוקס מי אונטערן דרוק 6ון אינװײניק בײם זיך די פןרם 6ון זײן נןןז. — איך װעל פון דער עקספעדיג־ע אװעקנײן, - הןןט ער זיך אויםגעדרײם עים ײדיש קינד, — אבער דו זןןג נאר קײנעם נישם װעגן דעפ, רוכליא. ססעעענקא נעמט םיך צו זיך אין עסקאדראן ארײן. דןןרט הןןם םען לכל-הפחיח, װאס עו ןןנסון, און כבוד אויך און חברים װעל איך זיך דןרם אויך געסינע;. העלדישע ױננען, נישם װי דא אזעלכע, אין דער קװאטש-קןןםאגדע... נעכםן, בשעת םען האס ריך געפאקס און איך הןב דיך 6ארן קאפ געהאלםן, זאג איך צי םאטװײ װאםי• ליטשן, — װאם־זשע א ז דאס, אין דער אםתן, פאסװיי װאסי• ליטש, דער אערטער בײם זיך ש1ין און איך האלט אלץ און דיאלס, איר זענס שוין עום צױײםן פאל, םאסװײ װאסיליםש אראפגעגאנגען און איך, סאםער בין איך נישס קײן דערװאק• סענער און נישט 6ון אײער חברה. קאן מיך ש1ין יעדער אײנ• עיקער באעולען... דו האסס דאך, סן־הםתם, רוכליא׳ אלײן גע• הערם אס א די דאזיקע װערטער םײנע. — םיר, זאגם ער, װילן דיך, קיקין גארנישם באעולען, אט זאלן נאר אדורך די .דניעװאלנע״, װעם צו דיר א1יך אנקומען... אבער באלד סאקע האבן זײ םיך געלאזט, װי דען... ערשם װען ןײ האנן פיך געלאזס, װי דען... ערשט װען זײ האבן דיך אין ױעלדל גע• שלעפם, רוסט זיך אן םאטװײ װאסיליטש, - גײ איעט, קיקין, א1יב עס גליסט זיך דיר. נײן, זאג איך, םאםװײ װאסיליטש, גײן נאך װאסקען, דאס װיל איך נישס, שפעסער װעל איך זיך עס םײן גאגץ לעבן נישס מיחל זײן... קיקין האט אנגעהויבן בײז עו סאפען און שפעסער איז ער אנטשװיגן געװארן. ער האט זיך א1יםגעב1יגן א1יף דער ערד און האט זיך טרייעריק שארקוקט אין דער װײס ארײן. א לאנגער אין א בארװיםער איז ער געלעגן םיס א נאקעםן בייך און םיט א גלאנענדיקן העלם א1יף די שםרויענע האר. — װאס םען דערצײלם זיך נאר נישס אן װעגן די םאטא• לײם און װעגן זײער העלדישקײט, — האס ער םרה־שח1רדיק געזאגס, - אבער •רװו ם ט זײ אביסל בײ א״ן טיש עו זיצן, זעסטו ש1ין, אז יעדערער האס גרײס בײ זיך אין בוזים א שסײן פאר דיר... בײם באטהא אר אי. נאנעל ׳ מ זעקס פאכנא-לײט האכן פאריקע נאכט פארגװאלדעװעט א דינםס םײדל. איך האב זיך װעגן דעם דערװוסט אין דער פרי. און האב באשלאםז עו גײן א קוק טון, װי זעט עם א1יס א 6ר1י, נאך דעם װי מען האט זי פארניואלדעװעם זעקס םאל נאכאנאנד. איך הא< זי געטראשן אין קיך, זי איז געשםאנען אײננעבוינן איבער א באליע װעש און האט געװאשן. זי איז געװען א גראבע פויד םיט א פאר רויסע באקן. נאר דער פאםעלעכער לעבנםשטײנער 6ון דער פרוכסבארער אוקראלנער ערד האס געקאנס אנפילן דאס ײדיש״קינד פיט אזיינע בהםהשע זא6סן, גזקאנט אר1י6ברענגען א1יף איר פנים אזא פעםן גלאגץ. דער םײדלם 6יס, 6עסע, בריינע און אנגעבלאזענע, װי בװײ קולבעם, האכן געשסינקם םים א ריח, װאס האס געשלאגן בום הארבן, פים א ריח 6ון 6.־יש שלײש. אזן םיר האט זיך געדאכס, אז פון דער נעכםיקער םײדלשקײס אירער זענען נאר פארבליבן די באקן, װאס האבן נעפלאםס םער, װי אלעםאל און די אראפגעלאזסע א1יגן אירע. א חוץ דער דינסס, איז אין קיך נאך געזעםן דער ױנגל קיקין, א שיק ױנגל בײם ששאב 6ון דעם באסקא אונזערן םאכנא. םען האס אים אין ששאב געהאלםן 6אר א ששיקל תם. ער האס געקאנם, אין דעם סאםע נישס פאםנדן םאםענס, פלוצים דורכ• שפאצירן זיך א1י6ן קאפ. פיר איז נישם אײנםאל אויסגעקוםען צו סרעשן אים בײם שפיגל. די 6ים אין א צעריםענער ה1יז האס ער נעהאלסן אויסגעבויגן און ער האס אונסערגעװונקן צו זיך אלײן, געזונגען קאםפס-לידער, נעםאכס זיגערישע האװאיעס און שיער אלײן נישט געפלאצם פון געלעכטער. די פאנסאזיע 6ון דעם ױגנל האס נעקערס פעשים. הײנס האב איך אים גע• םראפן בײ אזא פין שטיקל ארבעס — ער האט או־ויפגעקלעאס א1יף א דײסשן חעלס פאסן נעגאלדסע ואויר.