Literarishe bleter · 1926-10-29 · 130 (29.10.1926) · p. Seite 716

130 זא ל יסע רוריול בלעטער 716 ----- ^_ נ ױ־י א ר ה ער מ א ט י ר ו ן אברהם רײזען / ניר־יארק סיעציעל 6ןןר די ,ליםעראריעע כל7?ז7ר״ זעסט - #לץ עם גײם און *לץ־פאװענונג. * זונענסןג, * שעםעיירן; עם שםײנם בײם רןנ * פאםאזשירין. פארהילם אין םול, און שײן און אײדל; ס׳קען מאכן דויל די אײנע םײדלו װי שלאנג די פיסו דו בלײבסס פארװונרןרם — וי איז געװים 6ון די .םירהינדערם׳... א ד• שעד־ז די שעה 8ון נאך דער *רבעם. דער םןןנ הײבט $ן בו שװינרן; די נאס, װי א1יף * יום־םוב עםט הויך איר פײער בינדן. ד*ס קוסס די נאס 'ןם&אגגען, ב*נריסן און דערפרײען, די בת־םלבות די ליבע, י װאס םון דער ארבײס גײען. זײ ביןין זיך דורך גאםן 6ון שעפער, נראע, ענגע; איבס זעסטו זײ בא6רייסע — ן בליענדיקע מעננע• א קער, א בליק. און אס - םמרפלויגן; דןןך גלעס דאם גליק נאך ל#ננ די אויגן. א1יך דו ביםס ד* אין םיםן אין ם*רש *רײנגענוסען, דו םילסם זיך דא םארםלאנםערם *ז1י װי בװישן בלומען. / עס צים םןןרבײ די װעלס אין גאנק, און אײביק נײ, און אלע גלאנצן. עס איז דיר שװער אדורכגײן, ד*ך נײססו, פול־הצנעה; דיך צערםלם זײד און סאםעם און א1יגן שװארצע, בלויע. * / כ דער ״צוג׳ ויך לןןזם דורך בונסן געגנס; דיר ד*5ם דו ה$םם די װעלס באנעגנם. * בת־םלכה, * ױנגע הןס דיך בארירט אין ענגשא6ט — אנסשולריקט זי זיך ליבלעך — װערם 6ול דיין הארץ םיס בענקשאםס. און דער װןןם 6*רט און די װאס גײען, די ד*, די ד*רם דײן בליק רןרפרײען. ׳ עס איז * פעסם אין םיסן דריגען, און ײןןס דו זעסם באריישס דײן זינען... ג פזןרנאכט װי עם קיםם 8ארנ8בם דאכס זיך, װערם 6*רמאכם ( ערגעץ װערם * ט1יער; און 8 בענקש*6ם םאלס, — 6רײד געםישם םים םרייער. שםילער גײם דאן יעדער און אייף דעם 8ס6*לס שטילער קל8ין רעדער, איבער ניר־יארה מיטן ,אמגיברס״ (*יפארעסיע) א1יף םרעםלעך שםאל *רייםגעשםיגן און װי דו ז^לסס . די װעלס באזינן. דו קוקסם םאר םרײד ארייםבו, אונםן, דער קאם פארדרײט פון $8לק דעם בונסן , 6יל שיינקײס, שיק גערײד, געלעכסער; (גענארסער גליק איז סער, װי עכטערו) ע• װײעם 8 ירײד, ן זיסע רעגונג, 1