Literarishe bleter · 1926-10-15 · 128 (15.10.1926) · p. Seite 682

^יטןרוריסן 3^עס*ף 682 128 ל י ד ע ר פ ר ץ / ױ י ל נ ע דורך די װאנם פון שװעיע גרױע טענ ז קאן זו קײנעם נישט דערנײן םײן רוף, כ נין פארלױרן, ■װי >ו בלעדע ש>ןף אוי6ן נרויםן װענ. .111 שמארזע שימקןס, ברוינע שימקעם אן א שיער, רױטע יאגדעם, גאלרן־בלעםער — נוט איז םיו. זילנער־סאםןםן דןר היםל אץ דער היך, נוט אץ נרינעם טאך 'זװ ליגן, מארעם, מײך... אוי6ן •נים שבינװעבס-6ערים — דינער זײד, און עם כישו6ט און עס רו6ט די בלויע װײט. ס׳נלעטן זוארט די רויטע שנײרערס םיר די הענט, לעזוטער שטראג1, א ליבער שטראל םןר ר׳אוינן נלענרט. זורט אהײם, װײל נאענט די שקיעד״ 6ינםטער באלר, ס׳זאל אבער נישט כאון םיך בײנאצם אין מאיד. לאננע שאטנס שװיםען שטיל באדעקן ד׳ערד, נאם זאל העלסן יןדן װעסןן, — ס׳הארץ איו שמער• ר זן ז ע ־ ל א ק ם .1 דאס נליק איז אפהענגיק 6ץ אײן באװןגוננ, נאר 6ון אײן באװענוננ 6ון א זנארםער האנם, — — איך טח גע&ונען דעם באשערםן װענ םיר, װאס פירט זנום װײםן׳ םײן באשע־טן לאנד. דאס נליק באשטיט פון אינ׳אײנזױק װארט נ1>ר, מאס 6ליכט 5ץ הארזון אין א שטילןר שעה, און קײנער װײםט נישט דעם װענ דעם רן5טן זװ זײן װײטן שםערן, װןןס איז ערגעץ דא. דןןס נליק איז סיהענניק 6ון 6ײכטן אוינן, װןןס קוקן סורותדיק אין װײטן לאנר, — דןןמ נאנצע לןבן איז נןןר אײן באװעגוננ, , נאר אײן באװענוננ 6ון א זארםער האנט. .11 כ׳בץ 6ארל>ןזן אוי6ן ברײטן װענ, 6ארנ*םן אץ נעטוםל זמישן ערד אץ היטל — כ׳בין 6אר6אלן. א לאננע רײע נעפלריקע טענ 6ארשסעלט םיך מי א טױכן מאנמ, אין ם׳הענגט אזוי םײן אויסגןשםרעקטע האנט םיט א שטיל נעבעט. טײן •נים איז טיר אױסגןםאגערט, בלאם, אױף די ציםערדיקן װיעם העננןן טרערן, םײן נעװײן קאן קײנער נישט דערהעדן פון דער װיטער װײט. לידער פוז נויט מרדכי ןןלעי / װארשע מארטן א• און ן*עם הא6ן — די שמאלנן 6ליען א• םיט רױשן, ברעננןן שפײז 6אר זײןרע קלײנע, אין די קינדער מײנען אץ די מינן ס׳ליד 6ץ הונגער• די םאטעם נריסטן זענןן לןר, װי די לאנלןן פונם װאנלער, און ארום איז שטין די שטאט — ס׳מעש קײנןר הערן ס׳נעבזם £ון שמאלן. קינדער איץ װיגן די קינדער מײנען אין די מינן. דאם ליד 6ץ הוננער. די םאםעס בריסטן זענען אויםנעלערט, מל לאנלןן 6ון װאנדערןר, און אר״ום ארום איז םדבר־װײט — ס׳װעט קײנער הערן ס׳נענןט 6ון עלנםן. די קינרער װײנען אין די וױנן, אץ די שװאלבן דנגען איבערן פענםטער. די קינדןר קוקן ארויס *ז זײ,