Literarishe bleter · 1926-09-22 · 125 (22.9.1926) · p. [Seite]

מיטװןןך׳ 22 םעפטעמבער, 26*1 םרײז 50!ו׳ןןטן - (ס2 זײטן) מחןףארילגזע א־־־סטדירטגי װאעשהפמ פאד ־יפלעראפ־וד 1■ מעאטעדאוןקונםמ ידדריד פארהאג{^קקעצקין,וזארשע אלוהסוס נישט לויטו פארמעג (װענן לוטעראריסע םביבה און ליטןראפן) אלטער האציזנע / ווארשע אפת, ערגעץיװו הערשט א שטיקל קולטור־דיםציסלין. אײגענע ארבעסזאפקײט און דרךיארץ צום צװײטגם ארבעט (װען אםילו גישט ןןנערקעגונג). בײ אונז פעלט דאס דאזיקע שטיקל. אלײן איז מען ןןסנע- לןןזט, סױל און אױםן צװײטנס ארבעט שפײט מען קלעק. (זע נןןר, ער ארבעט דאך, דער סארךו) עס ברעגט בײ אונז די קנױט אן אײל, פיר לעבן מיס האלבע, פיט סערסל נשםװג םאראן בײ אונז פעגםשן, װןןם חוץ דעם ביםל ביטול און ביםערניש, חוץ דעם חוזקיװיץ אויםן צװײטנם אדרעס, איז אין זײער טעקע נןץ־ א טוכלע קעלער״סוסטקײט םאר• בליבן, דיכטערישע שװינדזזכט. ןןט דןןם םארםםט די אטפןןםםער. נו, װער*זשע הײסט מיך פיט דער סארםמםער לוסט צו עטעפען? װעל איך א שסײ טון אױף דער ,סביבה׳ און אנטלויפן אין דער גדויסער ברײטער װעלט. דןןרט װעל איך םיך ארוםסרןןגן םיט םײן אײנזאםקײט. עס טוט זיך ןןבער גישט, װי עם רעדט זיך. די װעלט איז גרוים און ברײט, כל זמן מען קוקט אויף איר םון סענסטער סון ליטעראטףםארײן. אץ דער װירקלעכקײט ברעגגט זי אונז אין שםןןלע בלינדע געסעלעך, סץ װעלכע ס׳איז קײן אויסױעג נישט םאראן• םיט זײן אײנזאמקײם פוז דער ײדישער דיכטער אין דער װעלט םארלןןרן גײן. װען איך זןןל זײן א שטיקל פיםסיקער, װאלט איך ברענגען אזא מין פעטאסןןרישן בײשסיל: םיר םארםראכטן ױך אפןןל װעגן די אײנװוינער םון פארם און םיט אונזער ערדישער םאנטאזיע באקלײדן םיר זײ אין סאר• שײדענע משונהדיקע געשטאלטן. שטעלט אײך םןןר, אז די דןןזיקע סארשוינען זענען יןן צו אוגז ארןןפגעקוםען צו גאםט, ןןבער פיט זײער םהות שטײען זײ אינגאגצן אויסער די גרעגעצן פון אונזער באנעם. ןןך און װײ װןןלט געװען צו די םארײנזאמטע אודחים אונ■ זערע און *ען מןןל ןןך און װײ, װען ס׳איז קאליע געװןןרן זײעו1 םאשיגקע צוריקצוסליען• צו די געדאנקען הןןם םיך ןןנגערעגט ישראל שסערנס אן ארטיקל (אץ ,הײנט׳) װעגן דער ליטערארישער םביבד״ דןןרט װערט גערעדט װעגן דעם דיכםערס גרױםער אײנ• זאפקײס און גרויסן צער. (בײ א דיכטער דארף ןןלץ זײן גרויס״.) דןןרט װערט בארעכטיקם דעם דיכטערס ןןסגעריסנקײט פון זײן אײגענער ליטערארישער סביבר״ די ןןסגעריםנקײם, װעלכע נעםט זיך סון זײנע ססיכישע אײגגשאםטן; זײ שטויסן אים — זײגע ססיכישע אײגגשאםטן — אין אײנזאםקײט ארײן. װיל איך דןן גישט דעבאטירן פיט ישראל שסעוץ. ביז צו ד ע ר מןןם איז ער גערעכט. איך האב אלײן אםןןל געשריבן, אז מיר לענן װי די שסינען, אסגעזונדערט און ברוגז. ןןבער קאנסטאטירן הײסט נןןך גישט גוט זןןגן. און אויב י. שטעוץ זאגט, אז ם׳איז רעכם אזױ, זןןג איך — נײןו ס׳איז נישט קײן דרךו לןןםיר, קודם, הןןבן דעם מוס זיך םודה צו זײן, אז אונזער װײכן אײנער פון אנדעוץ, דןןס ןןסשםויסן זיך, װי קעגנזעצלעך• עלעקטדיזירטע שרעטעלעך, געםט זיך נישט אזױ םון די גרויםע מעלות אונזערע, װי םון דעם קלײנלעכן עגןןיזם, מיט װעלכן ןן דיכטער אח געשטרןןםט. הןןבן םיר דןןך עסעם ערשט געהאט תשובה״טעג. קנאה-שנאה אח אוגזער לופט — על חסא! א פעםער אין הארצן יענעםם דערסןןלג — על חטאו מיט םיר הויבט ױך ןןן די װעלס, םיט פיר לןןזט ױ זיך אויס— על חטאו נישס גןןר דעם ןןרעםען דיכטערישן ברוםט״קאסטן, מען קןןן א םאס צעזעצן פץ די אלע ,על חטאים״, װעלכע םיר הןןבן ױך םןןרצוװארםן. ןןבער — עס װעט װײניק-װןןס העלסן. אזוי זענען פיר פון דער גאסוד. תסרוטת אץ אונזער בלוס, א טײל םון אונ• זער נשמה. אץ די נשמה, װי זןןגט איר, קןןן םען גישס אױםשסײען, און שןןרװןןס זןןלן םיר זײן בעםער םאר עגלעכע סארשוינען בײ אגדערע שעלקערז דןןרס סעגן די דיכטער אץ קינסטלער ױך רײםן נײ די נןז, אוגטערגרןןבן אײנע וי אגדערעז