Literarishe bleter · 1926-08-13 · 119 (13.8.1926) · p. Seite 535

535 ליטערארישע בלעטער 19( ■•א ע*עס *נדערש, *נער ווינם 6*רשסעלם םיר ע*עם די ז*5ינן1 איך קיק א1יף די א1וזי1זז *ון םרןצםן םרןכס איך װענן די םעגסשן, װ$ס איך הןנ געזען, װעגן #*רשידענע געשסרעק. איך װעל נישם *ייקוםע(. ׳ * לערערין ה*ס זיך געאריװס פיס אים לערנען באזזנדער. ער הןןם ליב געהאם עו שםיעםן״ גערעדם ש*רף׳ בילדלעך. *בער װי םען הןס נ*ר א1י6נעע6נם דןס ביכל, הןןבן זײנע א1יגן במלד 6*רלוירן זײער גלאנץ, דבם *נים איז בײ אים 6*רגלימערס געװ*רן און נ*ר די הענס זײנע ה*בן אימרױק *רוםגעשארם איבערן סיש. די לערערין ה*ם זיך *סגעזאנם צי לערנען םים אים. גײםטיק *פגעשםזנען. א־װאן *לעקםײעװיםש ה*ם קיין בײם נישם. עי איז 8לץ אין בינליןןסעק *דער א1 ף זיצוננען 6*רנוםען, ה*ס ער * ם*ך געסון סיט דער האנס. און םאשקען ה*ס מען נ*6יײס 6ין לערנען. * םרײלעכער האם ער דך *רײננעריםן צו אנסיסען אק ציםערל: — םים *ן אן-םצײכנוננ דעם עקזאםען א1יסגעה*לסן: םען ה*ס םיר געגעבן דעם װעגו הײד*, *עסױשק*, *ר1יף א1יף די קניו דז װעםס שיין, ברודער, םאר םיר זיך אזיסלערנען. אי• בערן גלײ־ײכן שסעגל, איבערן גלײ-ײצן שסעגל... אנ6יסא ה*ס נןןר םיטן ק** * שןןקי געסון. — * *ראיאדם ביזסו, ס*שק*1 * בחור ש1ין ד#כס אין די י*רן, אין ע*עם *ונקס, װי * קלײן קינד. עם םעלם דיר *פנים א קלעאקע אין קא*. *בער אין *לגעםײן איז זי מים סאשקען געװען צוםריק. — נישקשה. װעםס װערן * לײם• די ערשםע ערנסםע פחי1קת איז בײ זײ םארגעקוםען אין דעם ס$ג, װען םאשקא האס באקיםען וײן נעהאלם. 8ר1יסגע• נענן האס מען דעם געהאלס םיס * גרייסער םארשפעסיקיננ. 8נ6ים* איז צויאםען םיס אנדערע אנגעשםעלסע גענאננען 8 סך פ$ל אין דעם .נאראןבראז׳ (אםםײלינג 6ין $6לקס• בילדוננ) און הןןם דארס זיך געזידלס, און װען זי 6לעגם ציריק קוסען, הןס זי ל#ננ געײארסשעם: — נישס$ קײן געלם, גישסא קײן געלםו און איך האנ? םיס דעם ראסןיםיםאנ און םיס דעם .םאיאק׳ ק$ן םען גריננ די 6יס אויסציען. און איצס נ$ך א קעםם קינד דערציו אםת, דו גיאנםשעסם זיך, ברורער, םיס פעסיושקען, ןןבער נישם דברי 6אר געב א-ך דיר עסן. ער װעם אן א ניאניע א1יך א1יםװאקסן• איצם װען דו װעסם באקופען געלם, װעסםו זיך ק1יםן עסן סאשקא האס םיס *ן ערנסםן אויסזען געשלעפס ארייף דעם פאםעק 6ין די הויזן, מילד נעקלאפס *•עםקען איבער דער סלײצע און םים א גראבער שסיםע, בדי עס זאל קלינגען םא■ לידער, האס ער זי בארילקס: — נום! םיר װעלן ש1ין סארדינען. אבער אין דעם סאג, װען זײ האבן ש1ין באקוםען דעם געהאלס, איז םאשקא ש1ין א זײגער עלף אין דערסרי אװעק 6ין דער ביבליאסעק. אנ6יםא האס א1־ף אים געמארס ביז אין אװנם אריין, שפעסער האס זי זיך ה1יך אויםגעזידלס און זיך ש1ין געקליבן גיין שלא6ן. *לוצים האס זיך אינםן דערהערם א שםארקע קלאפעדײ אין סיר. וי האם געע6נם. עס האס זיך ארײנגעװאלגערם םאשקע, 8 םארשװיצםער, א ר1יסער אין א 6רײלעכער. ער האם א1יס:עשסעלס די ברוםם; צענוםען די ברייםע אקסלען, א םופע געםין םים די קורצע 6יסלעך און ד.1ין םידיע געװען: — נו, הײנס האב איך שוין אײנםאל א הוליע געםון! (םוף קימם) •פאלן, זין 8 קלא• געםון און איז זיך סןרגאנגען ילן 8 געוזײן• סאשקא איז *י איר ציגעגאגגען, א*געסרײםלם א1יף איר ןעם םאפםל און שםרענג באסוילן: — נישם סוםלעןו דא איז נישם קײן גאס; װןר האם דיר א זעץ געסוןז — א, אס דער, שורקא זשיראריאהז שםענריק שלאנס זנר זיך, — א, שלאנס זיךז םיר װעק שױן אים מײזן. גא דיר... אזא און אזא! ער האס זיך אײנגעקלאםערס אין שירקען״ אנידערגעװארםן אים, דך אװעקנעזעצס א1יף א-ם רײםנדיק און גענוםען ב1יקערן אים םים די סויםםן. א1יםן געשרײ זענען געקיסען צעלויסן איװאן-אלעקסײעװיםש אנ&יסא און צװײ ביבליאםעקארס. םען האם אים ק1ים א*געריסן 6ון שורקן. איװאן אלעקםײעװיםש זזאס געסוסעס םיס דל פיס. — װי האםסו זיך דערװאגסן — פארװאם זשע םשע*עם ער די קלײנעז םען האם סאשקען נישם אר1יסגעסריבן, אבער שסרענג אים באסוילן םער נישס 6רײ לאזן די הענס און םער זיך נישס זידלזן• סאשקא האס אויסגעהערס דעס לאננן םוסר אין נע• הארכזאס געסאפעם דערבײ. אבער אויסדערגאכס האם ער נע• זאנס צי אנסיסען. — צו קינדער םוז םען האבן א קאנםשיק... א גאנצן ח1דש האס םאשקע זיך געלעבם אין דער ביב• ליאסעק, געהי־צם די *ויװנס, געקערס די *אדלאגע, ארוםנע• לאפן םים *עקלעך און די גאנצע םרײע צײס זיך אפנעגענן םים אנסיסעס סעסוישקע. אנםיםא האס לכתחילה געלאצס, אנער שפעסער פלענס זי ש1ץ אלײן זאגן: — גיי, כא• א קיק, װאם סום עפעס דארם דײן צאצעז ייען נישם װען אין א געש*רעך םיס אנפיסען, 6לעגס זיך סאשקא אלײן חידושן: — בשום א61ן, מוםינקע, נלויב איך זיך נישם, *ו איך בק ארויםגעםראםן א1יף א רלכסיקער ליניע. סריער איז אזוי נעװען — איך לענ אס א םאנ, צװײ און קאן זיך ש1ין קײן ארם נישם געסונען• און איצס נישקשה, סדײלעךו — נו, גום. האלם זיך אז1י װײםער, װעם נאך סין דיר א לײ^ ארויס. עס סדעפס אםאל אז1י א1יך• און װען םען האם אר1יסגענענן סאשקען װעש, א1יבערש• םע ד.1יזן *ין 8 העםדל, האם זי זיך שסארק געסרײם. — *דוװ סארדלנען איצס א1יף אנסיןי *זיאס, בתיר) אבער, נישקשה, ביםם װערס — דו סםארעםם זיךו נעם נאר ארא• םק זיך די אלםע שםאםעם. איך װעל זײ איבערװאשן. אין די אװנסן םלעגן זלך צענייסזאפלען אין דער בלבליא• סעק אנאלפאבעסניקעם. עם איז אר1ים א באםעל זײ זאלן ױך לערנען. אימאן אלעקםײעװיסש האם םאשקען א1-ך געהײםן קו• םען א1יף די ליםידים, די ליפודים זענען םאשקען אין די ערשסע אװגסן ױיער גע6עלן געװען, אבער שועסער האם ער נענוםען נענעצן, שיער דעם ם1יל נישס צעריסן, און נישס גע• קאנס אײנזיצן א1י6ן ארס. א1יםן אכסן סאג האם ער זיך גענו■ םען בעסן בײ איװאן אלעקסײעװיםש: — באפרײס סיך סון די לעקציעסן — װאס אזוינסז םארװאס? — א שװאצער םח בײ םיר, איך קאן נישם ארײנדרינ• נען. װען םען װאלם םיך סון קלײנװײז אן נעלערנם, איז