Literarishe bleter · 1926-08-06 · 118 (6.8.1926) · p. Seite 518

118 .זא לימערארישע נלעטער 518 ם א ש לו א לידיא סײפוללנע/מאסהװע פון רוםיש: ג. מ׳ ל#סן לעבן. איר הןס אפגעגליקס, און זי הןזם געקרןזנן אי• ב;ס, גבפעס גו װ#שן. ןןנער ו• ה#ס ש1ין געה#ס # סלעכסן שם. חען זי פלענם קוסען או םיר אין ד#רף, הןובן זי לײסי• שע סענםשן אייםנעפיםן• #ס #ז1י # בין א ך בען יןף■ #לם געװןןרן• קײן קלעפ האס םען םיר נישס געזשאלעװעטן #בעי דןןם אױ # קלײניקײם א1יף א לעבעדיקן קערפער םארהײים זיך אלץ• אנער רי םאםע הןם זיך נישס ב#ד#ר6ס שלעפן או םיר. קוםם נעםןןרן, האלום םיך און קושס םיך. איך הןב רחםנות א1יף איר״ $בער תזס איז םיר # בזי1ן פאר םענםשן. זאג איך איר: — נואםקען און נןןך פ#רשידעגע װערםער, און זי װײגם, בןןגיםם זיך מיס סרערן. און ל1יט איד ם#ם םעסס םען םיך א1יך. ױאגקע דער סופעס ה#ש עיגעגנבעס *ײ איר # בענער, חאט מען אויף מיר נעזןןנם און בײם װןןיס םיך געשםיסן. װער עם האס עלםערן, און איך שםאם 6ון קײנעם נישס. הןס םען םיך צו די זקנים געבראכם, שםארק פאדרןןטן הןןס עס םיך. האב איך דער םוםעם בהםה םים געשס1יסענעם גלןןז ןנ• געהאדעװעם. די בהםח איז געפגרס, די מיםע איז דעם אםת נישט דערגאננען, ןןנער דערפילט הןןט זי אים, סרײבס זי םיך פון ה1יף, ןבער װוהץ זאל איך גײן. דןן איז די מוסער געקי• סען. געווןןלם מיך אריבערפירן אין אן אנדער דןודף, בו פרעםדע, בעם םען פארא1ים געלס, און זי הןס נישס גענינ. נו, האס זי םםכים געװען זיך בו פארנעםען פיםן שפיר. און װינסער איז נישםא װו, אלע זיבן אין דער הײם, א יונג םים # ם1יד װאלם םען נאך געלאזם, אבער א באװײבםן פיס םײן םוםער װעט קײנער נישס לאזןנ דאס גײס נישם אןו האבן זײ ױך געלײגט אץ שייער א1יםן שסרוי, און די שםידי3ע איז װי פון אינטער דער ערד אר1יסגעװאקסן. ס׳האם זיך פארזאסלס אן עולם, מען האם די סאסע געשלאגן•.. יך׳ װי געשלאג;! שפעסער האס טען איר פארשארבס דאס קלײדל און פארבונדן א1יפן קאפ א קניפ. םען האס זי א1יפן בית• ע1לם אװעקגעשלעפם און דארם האס םען זי בוגעבונדן בים קבר םין א שיכור. אז1י האס סען זי נעלאזס. איגדערפרי האם םען זי געפונען א ם1יסע. םון יענעם יאר אן, מוםע, בין איך נעװארן גאר אן אייםװורף. םען האם םיך 6אר א פאםםיכל אמעדוננען, האב איך די באשקירישע שעפםן 6ארק1יםס, שפעסער האם םיך דער גלח אין א שםאםיען ית1כיס-ה1יז איײנגענעבן, און אין דער יתיםים היים האב איך זיך א בך שלנכסס אויסגעלערגס. *ין ה1יף םים םײדעלנך זיך גענופען פארען. דריי קאליע נעפאצש. אראפ גלאס שוין אז;ל5ע םײדעלעך נעװען... אלץ אײנם װעלן זײ זיך דערםים פארגעםען, װען זײ װעלן אויסױאקםן. און בו זאגן ליגן בין איך אויך געװארן א נריה, םען האם םיך דארםן געהאלםן פארן שםילסרן, און שפעסער, װען םען האם אראס• נעזעבט דעס קײםער איז בײ אונז אץ יתימים ה1יז גאר אן איבערקערעניש געװארן. םיר איז נםאם געװארן אוגםערבו• הזננערן, בץ איך אנשלאפן און גענוםען גײן אינער די חײזער. איך מאב מיך א1יך מיס סר1יען פארנוםען• עס איז פלחסד׳• בײס, םענער פעלן אייס, בין איך א1יך געמען א סח1רד. און דער6אר האנן וײ םיר עםן נעגעבן, אבער זײ זענען םיר נםאס (המזזך) די נ^עשה איז געװען װינסער. דער װעכסער גײס אין א װאריםען פעלץ און איך בין אין שפאסקעלעך פאיװיקלס, די פאםע נאניםם זיך םים סרערן: דאם קינד װעס 6אר6רוירן װ,רן, א רחםנות. די בעל-הביתטע נישעם: ביםם געװען א בריה אייף בו האבן, סא זײ א בריה א1יף םטור צו װערן, װוהין װעסםו דך םים א־בש אהינםיןז קריגן זײ זי. בװײ םאל דעס װעכסער דור5געלאזס. לס1ף האם די בעל־הביתסע א שפײ געסין און שיץ געװאלס אװעקגײן, האם זיך די םאםע איבער• נעבלםס און האס זיך א װארף געסון בוס קאססן, װי עםיבער װאר8ס זיך אין װאהער ארײן, ארײנגעשסעקם פיך אין לעכל. דער קאםםן איז, װי א הינסיש בײדל, פיס א דעקל געמאכס געװאין. ארײנגעשםעקס אץ די 6ים א1יף די פלײבעס, בײדע, זי םים דער בעל״הביתשע אין דער קאסטן איז אז1י אײנגע• ארדנם, אז װען םען לײנס ארײן דאס קינד, ה1יבן אן אץ אנ• שסאלם בי קליננען גלעקלעך. 6יין געםאכם. דאס קינד זאל װינםער־בײם נישס 6ארפר1ירן װערן. װי אז1י און װאם איז װײםעד געװען, נעדענק איך, פארשסיים זיך, נישם, אץ די םאפע איז דערבײ א1יך נישס געװען. אב,ד דאם הארץ האס איר נענוםען נאנען. ,איך קאן נישס, - זאנס זי, - די מעלם א ז םיר נישם ליב.,' די בעל־הביתסע װאר6ס איר אויס: ,איך האב דאך דיר געזאגם, געב אים נישש די ברוםש! אז םען נײם אונסערװאראן, גים םען נישם די ברוםסן *ון דו האסס 6ץ זיך דרײ װאכן םילך געבאפסן דערםאר נאנס דיר דאס האי־ץ׳• א םאג 6י״־ף האס ויך די םאםע נעםאסערם און לם1ף נלײך אין אנשםאלם אװעק. גיס אפ בוריק! םײן קינד1 — װא• סערס איז דײנס? װו זוכ,? — האם זי זײ אלץ דערבײלם: װען, װעלכער און װאס. און ד,;רסס א פעשהן אץ יענער נאבס האס םןן דריי קינדער אונס־רגעװאר6ן. און דאם הײםס נאך נישם קײן סך, ס׳איז ש1ץ מער א1יך געװען. בװײ יינגלעך בװישן די דריי, אבער זי האס איר בלום דערקענם, און אפשר זענען םיר נישם ענלעך בו זיך געװען. געבראכם םיך צושלעפן און 6רײס ז־ך, פונקט װי זי האט עפעם אן א1צר גע6ונען, אזא יארג האס זי ז ך געםאסערט. קײן פענער לאזס זי בו זיך נישם בי• זי קאן זײ נישס אנקוק;! װו זשע נעםם םען אבער נעלכ? איז זי געפאלן א1יף א המבאה, בו 6ארן בו איר אויםגעגעבענער שװעםםער אין דארף ארײן. און אין דארף נעםס םען גוש בו אז1ינע קר1ביס, װאס האבן געלס, אדער עפעס אן אנדער יחום, אבער אזא םין, װי םײן םוסער, װאס, װען? זוםער איז נאך 6אר איר געװען א האלבע ברה, זי האם אין דער ארבעס צוגעהאלפן. הארבםט, די אייגענע םעשה, א1יך ארבעם געװען. אבער װײסער אױ מען איר נאר דערנאנגען די יארן. די םענער האבן װײםער נישם װאס בו טון, האבן זײ גענופעץ קריכן צו איר. און זי האם נישש קיץ חשק, אץ חוץ דעם האס זי פ1רא 6אר די װײבער, אין דארף קאן םען זיך נישס א1יסבאהאלסן. האם זי בוגעזאגס דער םופען באלן 6אר םיר און אלײן אװעק װײםער אץ שםאם• א1יב זי האם אםת נעזאגס, האם זי ש1ץ םער נישס נעפירם קײן א1יסנע•