Literarishe bleter · 1926-07-30 · 117 (30.7.1926) · p. Seite 496

;ח .זא ליטערארישע בלעטער 4% ז ס נ וי . ת פרץ מארקיש 1 זקנלת װאלענע, װי *לסע קרבן־םנחות-םןזכיקע און 6ײכסע, אײנגעבונדענע אין גר$בע לײװענסענע בענדער; עם העננען זיי דך נןך, הי םןןרבעם לײויקן, די אוםגייסיקע בײכער און אויםגעװעבםע בריסס, װי אלםע װןןרצלען כרײן, זיך םעלעבעזדען• .— םירםשעס איבער הונדערם יןןר׳—סארקלערן זײ זיך איבער בעסן, אײנזאםע א ן גרויע, זײ בײלן שםענדיק םעג און, װעש 6ון םענער לאגנ׳נעשטארבענע, פארװיגסע, *ז1י דערםןןנען זײ זין יןןרצייטן, דעם םענםשנם ס1ף און קבר-אב1ת, אין גײען אז1י לײגן קנײםעלעך און גראו א1יף קברים 6ון בדיקיבם. זײ ד#ר6ן דןך נישס מער, װי סיסיבענקעלעך זיין בײ מענער אין גןיעדן, עם הילכם אין זײערע פארקילםע בײכער יעדער םיסס, װי נ׳קברים לײדיקע און ם׳גלעםן זין דארם אויס די גיםערדיקע 8אלדן םין די שםיםען; נאר װען וײ שסאפן ןון די נעז םים שאר6ן רײסנדיקן סןןבאק און זיעניסן זיך פים דארע קמיםשעקלעך םיס באםלדיקע,— װישן זײ די בערדלעך אפ און װינםשעװען זיך:-יװ>)קםן זןלכסו׳-גןם אין היםל. 11 ס׳װערס בוי6רי טןג א1יף בעטן איינזןןםע 6ון זקנ1ת, אום װינםער כ*סן זיי זיך א1יף, בײנאכם, אין לאנגע לײװענםענע העםדער און םים א ליכס אץ תאנס, מןןס װיל נישם ברענען, װײנעגדיק, דרײען זיי זיך )וום, ײי םכש16ת אויפגעװעקםע, 5רעםדע. װןם זוכן זײ, די זקנ1ת אין די באגקבעםלעך און אלםערסן םלבושים מײסע זוכן זיי ם־ט שאםנס דעםערנדע,— אזוי פארױבן זיי זיך װײם, װי װײםע כלות םון בית*עלפ־נס און לײגן זיך בוריק אין בעס-די נאכם דערדרעםלען. פרימןרגנס גײען זײ םיס ק1ישן שםרויענע א1יף םערק, בײ יעדער םעדעכע פרובירן זײ דןןס אויבסם מים קאלםע יאסלעס און שפײען א1יס עיריק א1יף דינע םלינעדיקע פאססעס; אין װען זײ קוםען-סרענן זײ אויף בריװ 6ון רוםלאנד און *םערןקז, זײ װאשן זיך די ברעגן הענם די אויסנעדןןרםע, װי םאראניער און שאםקען אוים ם־ם אפגענוצםע יאסלעס:-,ם1דה אני׳. 111 אפאל, װען םען צעגײם זיך, בלײבן זײ אלײן,— םען לאזם זײ איבער אפהיסן די שםוב און קיקן א1יף די קלײנע קינדער; שלוקעכק זיי דאן א1יף אלע ציםערן, 6ין גר1יס ביז קלײן, אין ס׳ענססערם עמיצער זײ אפ סון אונסער ם1יבע װענם סארקללסע. זײ האבן ליב די צייס, װען קײנער איז נישסא אין דרהײם: אביסל דאװנען זײ אויםנװײניק, אביסל דרעםלען זײ א1יף שםעקנס אננעלענסע; און װען זיי כאפן זיך אינםיטן חל1ם א1יף, אינםיסן חלום פון געשרײען, צעבײזערן זײ סתם זיך אץ די פוםסע װענס אריין... דער רעש 6ון קלײנע קינדער,-דאס םופען און דאס הוקען דערלאנגם שוין נישס צו זײערע פארװעלקסע לעפלען, עס פליסם 6ון זײ ציריק א םויבער ר1ים פון לאנגן, לאנגן לעבן; נאר װען עם װערם זײ אופעסיק—6ארנארן זײ א קינד םיס שםיקלעך גוקער, זײ סוען אן די בריל א1יף שפיצעדיקע נעזעסברעגן אין נעםען עס װי אלסע םאלפעס, לו־־זן םיס די נעגל.