Literarishe bleter · 1926-07-16 · 115 (16.7.1926) · p. Seite 467

467 ליטערארישע בלעטער 115 .זא נײע לידער אםתר שומיאטשער / יארא — יאפאו שעלט נישט שעלס נישט די ברכה, װאס קװעלם 6ין דער ערד, קװעלס 6 ן דער ערד: ס׳הןןגן זינען געזוניקכ די זיניקע ז״נגיז, געבירכ 6ין דער ערד. געיאנג פון דער ערד. שעלס נישם די ברכה, װאס קװעלם פין דער ערד, וויי6ל נערװן הןןבן פי^עריש געעיקס נןןך סראט 6ין מיינע ױנגע הירשן-6יס ז װי6■ םערפן הןןנן םיך געש:יםן, װי6ל הענם האבן םײנע בלױנגען געריםן, װי6ל ליפן האב; אין הוננער מיך געריפן, םיך — די בליונג פין דעם זימער ו סיך — די בלױנג 6ין דער ערדן שעלם נישש די ברכה, װ$ס קװעלם םון דער ערד. נױ-יארק, 1925 ישישים־בוימער װי א בויגן זענען אײערע רוקנס אייםגעגויגן, א, װי6ל זונען האנן די קריינען אײערע געזיניקס! װיפל רעגנס האבן די בלעטער אײערע געװאשן ו אייערע שםאםען רעדן נו םיר םים דוריתדיקער עלסער. סע שבארן אײערע װארצלען םיס א ייגנטלעכן בח, איראלט כח, ישישים מײנע! װיפל טריט האבן אונםער אײער שאסן מיס התלהגות אויםגעםאנצס די פרײד םון לעבן, ישישים םײנע ן און םענער, ש1ין אין װײטע יאין, םיס גיויע בערד, פים רוקנם גל־יך צו אײערע געבויגן, קיםען פון םרחקים: םייםלען בײנערדיקע זקנים-פינגער אויף אײערע נאקעסע, אויף דרויסן אויסגעדרייפע װארצרען, װאס צײם און װינט און רעגן האבן די ערד םון זײ אראפגעװאשן• אײערע םריליננ־ױנגע בלעסער האבן בלוט םיט חשק צו לעבן נייעם אנגעצונדן, און כחדיקער בלום־שסראם רויםלט זקניםם ליאן: הא6ענוננ אויף יארן נאך לעננערע און זאםערע זאנן צו ישישים־בוימער 8אר די זקנים. אוראלם כח, ישישים בוימער 1 װיפל טריט האבן אונםער אייער שאסן םים התלהבות אויסנעסאנצס די 6רײי םין לעבן! נא־א,' י*פאן, 1026; רמי' ח ד ו ה װאש איך םיט קלארן װאםער מיק גיף, װאס האס דורך װאך געסראגן יאך 6ון פרויענשאעט *ון איצטער לויכס םײן גוף םיט לויטערקיים 6ון סאניגעבורס. און. םײנע לענדן זינגען, װײל הארץ אלז אנגעזאאס םים חדוה. איך צייל די םינגער םון די הענס און זיננ צו זײ א, שסילע תפילה, װײל זײ םראגן אין זיך דעם אסעם 6ון ױננן, צארסן םרילינגדיקן שאראצן. איך בענסש א1יך םײנע שלאנקע 6יס, װאס סראנן אין זיך גבורה 6ון גאנצו גוף, שארײזנדיק דורך בערג און טאלן, דורך געדראנג 6ון םודות-שװערע װעלדער — א, פים םײנען עם טראנן װינסן אײערע טריט דורך װיםסענײןן און םדבריות. א, 6ים םײנע! איר םראגס דעם יאך דורך לעבן, װי פערד געשאאנם צו שלעאן שװערע םשא. <נעםס איר אן דעם שפאן װי נאר א חסד) און װידער לויבט םיץ נוף םיס לויםערקײם פון נײ־געבורם, און םײנע לענדן זינגען, זינגען־ װײל הארץ איז אנגעזאאס םיט חדוה. ארגענשינן, 1925