Literarishe bleter · 1926-03-26 · 99-100 (26.3.1926) · p. Seite 198

99-100 .זא ללטערארישע בלעטער 198 ב י י ע ל י ד ע ר יהויאןס/נױ-יארק א ז א מ ע ז ל י כ ט אור זרוע... א א זאמען ליכט איז אײמעזײט אין מ?ר, װל אין דעם גרונט איז אײנגעזײט א קערן, װאס איז שװער און פינסטער הײנט, איך שפיר, װעט מארגן זײן א הײסער שטערן. א?ך האלט מײן אויער אפן צו דײו קול, ׳ רוי ם/האלט דער גר?ז זײן גומעז צי דעם רעגן׳ און אל מײן זעל איז װי א לערע שאל, 31 א ג י 3 37 7 װאס ציטערט דארשטיק דײן באשענק אנטהעגן. גרינג איז דער טריט פון באגינען, לאמיר הינטער אים אײלן; אויף א צװײג, אױף א צװלט װעט ער װײלן, און א פאך און א הויד, און צערלנעו. א פערלהאנט לײגט ער אויח טײכן, און שערלט און שנירלט און שלײפלש און אײדער א שלײפל זלד כפלט׳ װעט ער שלײכן א בלײכער און װײכן• א רויש אין די רולקע רארן׳ א מלש אין דעם הויכן אאלר, א װיש און א רלר, און שוין ניט געװארן. א שפלץ פון א בוים װעט ער װיגן, און באלד זיך דערשרעקן, א נעםט פון א שװאלב װעט ער װעקן, צװיצ־א־װיץ און אנטשװיגן, אױ דאם בלאע געװעב װעט זיך מעקז אזוי װי דער כוח פײ א ביגון. א שאר איבער שלאפלקע זאנגען, װי א שארך אלבער זײד*גענײען, א הארך אין די גראזן אװ הײען. און פארגאנגען׳ פארגאנגען, פארגאנגעז. פון זומערפעדעם קײטל איך א בריק, און זע זײ אין א פעםטן פעלז זיך קערן; איך אײל ניט גײן פארויס, ניט גײן צורלק, און ני.ט אלך פרעג, װי לאנג עס װעט געװערן. װאוהין אלך גײ דא ט שטײט דײן אלטער טורעם, אץ אלע װעגן װעלן אים געפינען׳ און װל א װאקם צעשמעלצט אלן הײםן פורעם, װעט קלײנע פרײד און קלײנע װײ צערינען• װער האט דאם שלײערטוך אראפגעצויגן, און האט מײן אױג געהײליקט און געהײלט? װער האט מײן זעל געװערדיקט און געװײלט צו זײן די פײל פון זײן געהײמען בויגן? אלך בין געקראכן אויף דעם װעג דעם גראען, האט פון דיץ טרלט געשפרלצט אויף מלר א שטויב׳ איז פון דײן רו געפאלן מיר צו רויב א קװלנט, און האמ דערהויבן מײנע שעהען. כ׳האב אלע װײםע שטערן אײנגעזויגן׳ און ליג אין װײםן שימער אויסגעשפרײט; און פיל געבורטן ם׳האט דײן אומענד גרײט, אין מײנע דיכען טראג איך אלע רויגן. ג