Literarishe bleter · 1926-03-19 · 98 (19.3.1926) · p. Seite 184

98 .זא ליטערארישע בלעטער 184 די ברכה פון אמונה. װער עם װײנט אויפן יראך פון די יארן, מיר קענען קײן טרערן נישט׳ און בטחון װאקםט אין אונז. װער עס האט טענהס צו גאט, - מיר האבן - דאנקבארקײט. װו װער עם לויפט נאכן רײטװאגן פון כבוד, - מיר גײעז אראפ פון װעג, װעי ער ליארמט פארבײ• װער עס ציט אוים גיריה די הענט נאך מתנות פון מזל, — מיר זענען גליקלעך׳ װ<ן עם רוט אויף אונז אונטערגאנגיס י. ד• ב ע ר ק א װ? ט ש — דו חײםס, מאםע? אלך האב ראך הײנכ שיר-עי־ נישס איבערגעסןןרן $ מענםשן מלס םײן םןשין, האנעסס סי גאד.׳... און דו, מאמינקע, זיבםס נאך אלץ א פארשל$סענע *ין דײן רומקע* און װילםס גןןר קײן הנאה נישס הץבן 6ין אמעריקע. הןןםט א1יף זין גענוםען א נדרו... װעלל, ןןז1י נלן װל איך לערן םלך איים גום סרײבן די םאשין, םאק םיר נו• זאמען א רײזע קיין קוני־איילאנד. װעםס זען, או א חץ העםדער םיט גאסקעם און פיט װײבערשע זאקן איז נןןך עסעס פאראן אין אםעריקע! אלן דל ןןװנםן אלעגן זלך עינ1י8קוםען עו םר. ראבינ:זן אין הויז געסם, שכנים און שכנות, עום םערסםן—6 ססגעשםעי■ טע ױנגןללײס, ש1ץ םיס שיםערע םליכעם א1יף די קײלעלןן קע•, םלם זײערע גוט־געקןרםעטע װײבער. מק אלז געועסן ארום סיש, געסרונקן סײ און געשסילס אק קןןרק ביז שועז אלן דער נאכם. דל קאםאנוע האס גע6;רס םרם. ראנינס, װעלכע אלז בײם קארטנשסיל געװארן אן אנדער מענס*. גארנישם בו דערקענען: דל באקן האבן זיך אלר שסארק 6אר• ר1יםלס, אין דל אייגן האס זין בעברענס א פרעםד *ײ;רל, און דל גלעזלעך פונם סענסנע האבן זיך פארנעבלם... בשזה טײ סרינקן האם סען אר1יםגערו6ן *ום סיש אויך דער אלסעי םאסען סון אלר באהעלםעניש. בדי *ו םארשאסן דער פוסזי אביסל נחת׳רוח, האס םר. ראבינם געעסנט דעם סאנאגראף יי| אנגעשםעלס די ילדישע ,רעקארדס׳. עס האבן זלך געל*״ הערן בדתנישע ליילעך, קוסלעסן 6ון ילדישע אקסיארן, ססיק• לעך 6ון ילדישע כלי־זמר בי חתינית, און אןיך ,נל-נװי׳, געזוננען םון א חזן םלט םשוררים. דל אלםע איז געזעסן *ינ־ ם;םן דער סרעםדער קאםסאניע א 6ארגא6םע, םיט שענעװדקו געסליניקסן סנים, אנגעשםרענגט די אלםע אויערן בו די גיי קאנםע ק1לות אין ניגונים, װאס האבן איבערגעשריגן רי־ דיײזערלקע שיסעריי 6ין דער םאשין, אלץ געװאים זלך פאי■ שםעלן, װי אז1י עס זעם־אויס אס יענער אוםגליקלעכער מי׳ װאס בוליב סרנםה האס ער נעבעך געםיזס פארקייסן יי1 אםעריקע די נשםה בום שסן, זיך באהאלםן אין דער כישו> דיקער םאשין און געםאכט 6ין דער הײליקער יום-כפורדיקזי תסלת א םין בײם־6ארטרײב 6אר קארטנשסידער... נאכדעם, אץ דער םי6ער נאכם, סלעגט ךי אלטי 'ל1 קאסשען אויף איר געלענער אין גר1יסע אנגססן. אײגםאל י׳י8 זיך איר געחל1םס דאס הײמישע שםעסל, נןץ■ ע*עס *0 א ראדנער נײער מראה: סארב1ים סיס נײע *רעפדע הײזזי׳ ג עס זענען אנגעשטאנען כמארעדיקע, רעגנדיקע הארבססי טעג מלם לאנגע סלנםשערע נעכם, און די אלטע דב1רה האם םיםער דערסילט אלר גר1יסן עלנס. דאס חדרל אלרס האט אר1יסגעקוקס אלן אן אסגעצאמםן הייף, א לאנגן און א שםאלן, װו עס זזנען נעהאנגען א1יף סארב1יגענע שםריק שור1ת 6ײכסע װעש. די אלטע 6לענט אװעקזיבן דעם גרעסםן טײל 6ון סאנ בײם שענססער, אלץ געקוקם א1יף די װײסע שירזת װעש, װי זײ פלאסערן אלן דער נאסער סונקעלער לופס, אץ עם האס זיך איר געדאכס, אז דאס סלאסעין אז1י אירע לךצטע ס<ג אין כינקעלן אונסערגאנג. א6סמאל, זיצנדיק אז1י, פלעגט זי אײנדרעמלען׳ און אלן דער געדיכסער װארעמער פינססערניש האבן זלך באױעגט אלערלײ סארגעםענע געשםאלטן און שאםנם, עס האבן אפגעקלונגען םיט א װונדערלעכער קלארקײט אםגע• ריסענע ק1ל1ת און דבורים םון דער 6ריער ױננס, און אם קומט-ארויס פון א פארסונקלטן װינקל איר םאן, איר ױנגזר הויכגעװאקסענער םאן, מיט זיין שײנער געשטאלס און םים דער ױנגע־ שװארצער בארד, באװעגס זיך װײך, קלאנגלאז, גייס אין סארה1יז װאשן די הענט, קוםם צוריק מיס א ליכטיקן שבתדיקן סנים, ה1יבס די רײנע שסארקע הענס צו גאס און זינגם שםיל ־ײן שבתדלקע תפלה מיס א זיס נאגנדיקן ק1ל, אײי נאענס צום שטארבנדיקן הארצן, אז1י זים און אזיי נאגנדיק... בײם זון אין ה1יז אױ דערװייל םארגעקוםען א נײעם. מר. ראבינס האם נעקייפס אן א1יטאםאביל, און דאס גאנצע ה1יז איז פארכאסס געװארן פון דער גרייםער סאסירונג. אלע האבן זיך נענופען לערנען ,סרײבן די מאשין׳: םר. ראבינס און זײן מײב, די צװײ ברידער 6ון מרס. ראבינס, װאס װוינען אץ דעם זעלבן קװארטאל, און םר. ראבינםעס סארסנער, װאס איז געקוםען עפלעכע םאל סון שטאס םסעציעל לככ1ד דער דאזיקער נעשעעגיש. פר. ראבלנס אלײן איז גאנצע סעג אױמגענאנגען אין א קהאקײהעמר, םיס סארקאשערס^ ארבל ביז די עלנב1יננס און םיט אן א1יםגעשמירטן גלאנציקן סנים, א סארשםאיעסער, א םארםראגענער אלן זיץ נײעם גללק, װי א מענםש, װאס די הצלחה האט פאר אים געע6נס םימ אםאל אלע קראנען, און ער האס נישש געניג הענש דאס אלץ א1י6צו• נעםען. אײנםאל איז ער אריינגעקוםען צו דער מוטער אלן חדרל םלס א באנײססערם-שײנענדלקן סניס: *) זן .ליט. בלעס.' נוםע־ 96, 97. * חרדל