Jahrbuch der Jüdisch-Literarischen Gesellschaft · 1916-01-01 · XI. (1916) · page 128

108 אודר דער לוה רעט1): ״מן הוט זוקף קרן וריבית צו הדף גישריבן *), אוני ודא עש ניט ווער על צד ההיתר ניוועזיך, דא האבן מיר מהפך איין שמעה גיוועדן, רז דער לוה זאל שווירן איין שבועה כעין דאוריית׳ בנקיטת חפץ אעפ׳י שיש לו נאמנות בשטר. ודוקא על הריוח ולא על הקרן, ומשום דנפישי רמאים דיא דך איץ .91 b שבועה גרינג וועגין, אוני גידענקן ניט אן רען גרושן עונש, דער דא את על שבועת שקר אונ׳ מויכטן זיך מורה היתר זיין אוני מויכטן טענן אין ריבית שלא בדרך התרת חז׳ל, דרום האבן מיר מתקן גיוועזין דא דיא לייט דיא וועלין מלוה זיין איר טעות בהיתר, דיא זאלין איר געלט לייהן בפני עדי3 כשרים הנקובים למטה, אוני דיא עדים זאלין זעהן בראייה גמורה ח עש איז בהיתר גמור בלי שום ערמה ומרטד- אזו איין היתר רז דער רבי הגאון מהר״ר פייבש י*ץ מיט אנדרי רבנים ווערין אדף נישרייבן געבן, אוג׳ דיא עדים זאלין זיך רן דרונטר שרייבן אוג׳ חתמן אוני זאלץ רען זמן דער בייא שרייבן, ואז איז דער זעלביגע שטר בתוקף ובחוזק, רז עש ווערט גלייך זיין אז עש וועד בפוקס דמתא ובכל יפוי כח, ח פנקס דמתא הוט, אעפ״י שלא פירש בשטר, ואלו הם העדים דיא דרויף ממונים זיין, אונ׳ אנדרי דין גלייך אז ווען קיק עד דרויף גיחתמית איז3) Folio 93—103 fehlen. .104 פר לארין, איז ער איין היאנר זאל ער קיין מלמד מי1 ♦(4 H ןן־אן אן בילאנגין איז, קעכינש אונ׳ ווערטרינש, איז מן אדך מרבה שביתת ח כמעט רוב הצבור אינם יכולים לעמוד בו, האבן מין דר קענט9) אזו, ח מהיום קיינר קעכין זאל מין געבן, אז כשיעור הזה, דהיינו: איין בעל הבית ח בני ביתו ניט מרובים זיין, דא זאל איר שכירות בזמן הקיץ שבעה זהו׳ פו־ זיין, ובזמן החורף זאל איר שכירות זיין שמנה זהו׳ פוי; איז דען בני ביתו מרובים, דא זאל איר שכירות זיין בזמן הקיץ תשעה זהו׳ פר, ובימי החורף עשרה זהו׳ פר; האט דק דער בעל הבית איין זון, אודר איין איידם אויף דער קוסט, ח דיא קעכין טוט אין איר מלאכה אויך, דא מאג ער מוסיף זיין כנ״ל בכל זמן א׳ זהו׳, איז דער ק אודר איידם אץ .104 b אירי אייגני קוסט, אור דיא קעכיןטוט אין איר מלאכה אויך, דא מאג מן איר בכל זמן מוסיף זיין שני זהו׳ פו׳, ועל זה - האבן מיר בורר גיוועזין דיא שלשה אנשים, 1l Redet י) man hat Kapital und Zinsen zusammengeschrieben. •) Es wurden feste Zeugen für die ganze Gemeinde bestellt, die auf Grund der Belehrung des Rabbiners die Bemerkung am Schuldschein ver~ zeichneten, um so die Uebertretung des Zinsverbotes zu verhüten• Schon im Jahre!607 beschloss der |udenreichstag zu Lublin eine feste Formel, und Josua Falk Kohen (ס&״ע) redigierte in seinem קונטרס die betreffenden דיני ריבית. Leider fehlen hier im Pinax Blatt 92—103. Auch Dembitzer hatte nicht mehr alle Blätter in der Hand, da er nur vom Honorar der Zeugen berichtet Dieses Honorar ist wie oben im Statut vom |ahre 1595 (§§ 43 und 64-66). 4) Schluss einer Bestimmung betr. Lehrer. *) erkannt.