Jahrbuch der Jüdisch-Literarischen Gesellschaft · 1906-01-01 · IV. 1906 - 5667 (1906) · page 81

76 דענקען, זא זעהר עם מיך אויך דאדיין ציהט, צו מאל בייא איהרר זא פריינדליכען איינלאדונג. אולי לשנה הנעיל. מעהרערע דעד ספרים איבר דיא זיא נעשריבען, האנע איך זייטדעם זעלבר בדפוסי פראג געזעהן. אנרת התשובה חשון קרדו בלי ספק אצל ר־ נרשם ביר בצלאל, דא דאסזעלבע דאמום דיא דרשת הרמבין האט. אב־ פאהרען זיא אין איד,רען נאנריבטען איבד דיא פאן מיד אנגעמערקטן דפוסים ניטיגסט פא־ט בפי אשר תשיג ידך הנדיבה: אייך איהרע ב־י לאסען זיא מיך ווענינסמענס דיא ווינטינסטען דע־ הינצונעקאממענען קענען. וויא איך הערע איהדר סוכה דען רר״ק פרגליכען. האט ביזענטהאל — משומד לתיאבון ודאהער ער דא אויסנעוויטטערט, ווייס איך ניבט. דיא הערצליבסטן נריסע פיר איהרע ליבע פרויא אונד פאמיליא, אייך מיינע פרויא גר־סט ביידערזייטס. איין אנדע־מאל מעהר. דע־ איהרינע צונין. Berlin, 29. August 1837. 27. Zunz an Michael. שלים ובל טוב לאיש בריתי ואלופי התורני החכם ר׳ זדים ביר יוסף דע. עהע נאך איד,רע אנטווארט איינטריפט, בעלעסטיגע איך זיא שאן ווידער מיט שאלות. זיא בעזיטצען סידור מבל השנה מנהג אשננז על קלף בשלושה ברבים פאליא, ושם זולתות וסליחות מכל השנה ותפלות אשר אינם מצויים. ווען עס איהנען אירנענד מעגליך איזט, מיר פאן דען אונבעקאניטען סליחות וזולתות לשבתות דיע אנפעננע מיטצוטהיילען דעסנלייבען פאן דען תחנונים. ושבר אדוני יהיה בפול מן השמים. אויסדריקליך בעשטיממע איך, דאס זיא מי־ מים דער פאסט שדייבען אונד ניבט פראנקירען, קאסטען דארף איהנען מיינע קא־יספאנדענין ניבט מאבען, דא איהרע מיטמהיילונגען אן זיך מיר וועיטה־ פאלל גענוג זינד. דיא איך זאנאר, ווען איך זיא פאן איינעם פרעמדען פרלאננטע, בעצאהלען מיסטע. איך ביטטע ווירקליך דאדום, דאמיט איך וועניג־ סטענס עטוואם טהוע, נעמליך דאס פארטא טראגע, וועהרענר זיא פדיינדשאפטס־ דינסטע איבען אונד צייט פערווענדן, אבער נור ניבט דיא אויגען, ווען דיזע ליידען, ווילל איך אויף יעדע בעלעהרונג פרציכטען. אויסרדעם האבען זיא מחזור מבל השנה ישן: ווען זעלבינעס זעלטנע סליחות ותחנונים דארביטעט, דענקען זיא אן מיך, איך בעשעפטינע מיך זעהר אננעלעננטליך מיט דער ליטעראטור דעי־ סליחות אונד נאמענטליך דעד בני אשכנז וצרפת. 2) דיא סליחות: אמרת לעבדך — ואתה צדיק — כנסת ישראל - אם אשמינו — בעוד שדי — ואנחנו לא נדע — אהיה אש־ אהיה — אל רואי ■- אם תביט — אדון בזברך — איתן לומד דעת מאליו — שמע עליון לקול — א־בע מלביות — חוסה הי — איך מבל אומות — על שאנו מודים לך —