Jahrbuch der Gesellschaft für Geschichte der Juden in der Čechoslovakischen Republik
- Journal
- Jahrbuch der Gesellschaft für Geschichte der Juden in der Čechoslovakischen Republik
- Volume
- 8 (1936)
- Date
- 1936-01-01
- Page
- – (sequence 270)
- Language
- German
- Belongs to
- journal volume
- OCR quality
- 74% known words query
- IRI
…/2644300-2644311--3647-2647995- Visual Library
- page viewer of the UB Frankfurt
OCR text
kdo pak te svedl od ty viry? — Resp.: Zadnej. Int.: Kterak pak Matej Janif zly pam£ti, znämej v kraji kacifsky svodnik, mohl k tobe düv£rnost miti a takovy knihy tobe svef iti, nebo dobry katolicky osobe by takovych knich schovati nedal, musel tehdy vedomost miti, ze ty taky takova jses? — Resp.: Ach Vasnosti, to vsecko znamost delala, ze jsem nekdy od neho plätno kupovala. On, kdyz sei na jarmark do Pardubic, neclial uzlik knih u mne, Int.: Rozvazali jste ten uzlik ty, nebo tvüj manzel? — Resp.: Nerozväzali, ani on jich v ruce nemel. Int.: Z toho se nevyvadis, on Mat&j Ganif [= Janif] byl taky znamej jinym dobr^m katoliküm; ta znamost nemüze tebe vymluviti, nybrz dokazuje, ze jsi mu znama byti musela tak6 podle viry? Resp.: Zachovejz Pan Bäh. Int.: Kolik kusü bylo tech knih? — Resp.: Na mou dusi, nevim. Int.: Marne sv£dectvi, ze jsi ty takov6 knihy skryla v chlive? — Resp.: Ja se k tomu znam, ze v chliv£ byly. Int.: Kdyz jsi je do chliva nosila, musilas vid£t, kolik jich bylo kusü? — Resp.: Nevim, bylo-li jich 4 nebo 5 kusü. Int.: Ponevadz si je sama v chlivS ukrejvala, musilas vedSt, kolik jich bylo kusü? — Resp.: On mne Janif pravil, abych je schovala. Int.: Dlouho-li tarn byly? — Resp. : Jen asi pet dni. Co on se z Pardubic navratil, tu je zase vzal. Int.: Kolik let je juz, co se to stalo? — Resp.: Asi 5 let. Int.: Ty si vedela, ze jsou zly, proc si to jakoito dobra katolickä kfesifanka nepfednesla veleb. panu dekanovi? — Resp.: Nepov£d£la jsem zadnymu. Int.: My tobe to v^fiti nemüzem, ze jsi mu je väecky navratila? — Resp.: M^m veclomim vSecky. Glauben erzogen haben, wer hat dich von diesem Glauben verführt? — Resp.: Niemand. Int.: Wie konnte dann Matthias Janif unseligen Andenkens, ein landbekannter ketzerischer Verführer, zu dir das Zutrauen haben und dir solche Bücher anvertrauen, denn einer gutkatholischen Person würde er solche Bücher nicht aufzubewahren geben, er mußte also Wissenschaft haben, daß du auch so bist? — Resp.: Ach, Euer Gnaden, das machte alles die Bekanntschaft, daß ich einmal von ihm Leinwand gekauft habe. Als er auf den Jahrmarkt nach Pardubitz zog, ließ er den Pack Bücher bei mir. Int.: Habt ihr, du oder dein Mann, den Pack aufgemacht? — Resp.: Wir haben ihn nicht aufgebunden, auch er hat sie nicht in der Hand gehabt. Int.: Du ziehst dich nicht heraus: er Matthias Janif war auch mit andern guten Katholiken bekannt; diese Bekanntschaft kann dir nicht heraushelfen, sondern sie beweist, daß du ihm auch deinem Glauben nach bekannt sein mußtest. — Resp.: Gott bewahre! Int.: Wieviel Stück Bücher waren es? Resp.: Meiner SeeP, ich weiß es nicht. Int.: Wir haben ein Zeugnis, daß du ebendiese Bücher im Stall verborgen hast. — Resp.: Das gestehe ich, daß sie im Stalle gewesen sind. Int.: Wenn du sie in den Stall getragen hast, so mußtest du sehen, wieviel Stück es waren. — Resp.: Ich weiß nicht, waren es 4 oder 5 Stück. Int.: Wenn du sie im Stalle versteckt hast, so mußtest du wissen, wieviel Stück es waren. — Resp.: Janif hat mir gesagt, ich solle sie aufheben. Int.: Wie lange waren sie dort? — Resp.: Nur etwa fünf Tage. Als er von Pardubitz zurückkam, hat er sie wieder genommen. Int.: Wieviel Jahre sind seitdem verflossen? — Resp.: Etwa 5 Jahre. Int.: Du hast gewußt, daß es schlechte Bücher waren, weshalb hast du das als gute Christin nicht dem hochw. Herrn Dechanten angezeigt? — Resp.: Ich habe es niemandem gesagt. Int.: Wir können dir es nicht glauben, daß du ihm alle wieder zurückgegeben hast. — Resp.: Soviel ich weiß: alle. 123 269