Mitteilungen der Gesellschaft für Jüdische Volkskunde · 1902-01-01 · 2 (1902) Heft X · p. Seite 112

112 Kejses74) un Branfn un Fisch un Flejsch gebrotens un gekochts mit fete Hinerjouch75) un Floumenzimes76) kejad amelach, un Klefmorim77) fajnen geschtanen un obm geschpilt di ganze Zajt vun der Ssude78) far aleme oreme Lajt. Un der Bai simche un fajn Tochter di Kaie un di Mecheteneste79) fajnen arumgegangn vun ejn Oreman zum andern un obm ge schar wert80) un gefokt: ״Est, est, oreme Lajt, fol ach wöjl bekumen, un frejt fach af unfer Ssimche!“ Ober wi der amoliker Ojscher ot fach gefezt zum Tisch un genumen di Lefl, ot er derfen fajn ejgenem Nomen ousgekrizt81) af di Lefl. Er ot fach genumen gut betrachtn un er ot derkent, di Kaie i gewen fajn ejgene Tochter un die Mecheteneste fajn ejgene Wajb. A do if nebech geworn fajn Harz gebrochn in ganzn. Er ot awegelejgt di Lefl un ot ongehöjbm biter zu wejnen afn Kol82). Ober wi der Bai-simche, wos dos i gewen der Schotn varschtelt far dem Gwir, ot dos derfen, if er zugelofn zu eni un geschrien: ״Wos, afa Chuzpe wet ir hobm? Ir fajt do gekumen mir zusehtern di Ssimche?“ Er ot glajch gehejsn, un zwej Meschorsim obm im genumen un arousgeschlept vun mitn Tisch, un im arajngeworfn in a finstern Keler un varschlosn di Tir. Kam if er gewen dortn alejn, ot er ^ongehöjbm Tschuwe ton vun ganzn Harzn, er ot derkent dem Ojberschtens Schtrof iber em di ganze fibm Jor, un der Ojberschter ot ongenumen fajn Tschuwe. Er if aföj wejnendik ajngeschlofn un schlofendik ot er af amol derfen, af ’s if geworn in Keler aföj lichtik, noch lichtiker wi mitn Tog> Es ot geglanzt un geschajnt arum em, un vun mitn Glanz if arousgeschprungn di Vejgele, wos er ot gefen bajn Tajch, un di Vejgele ot aropgeworfn vun sich dem Geschtalt, un er ot varschtanen af dos i der Schotn. ״Du narescher Gwir“, ot gefokt der Schotn zu em, ״du ost gefokt, af du host Hajfer un Brajfer, un Felder un Welder, un der Ojberschter ken vun dir gor nischt aweknemen, ober der Ojberschter ot dir awegenumen vun ale dajne Aschires, un izter wejstu sehöjn, wos der Ojberschter ken ton: der Ojberschter ot dajn Tschuwe ongenumen un ich gib dir awek dajn Geschtalt zurik, un gej arous zu dajn Wajb un zu dajn Tochter un faj fach mesamejach83) af dajn Ssimche.“ Er if arufgegangn zu lieh ahejm, ober di Wajb ot vun kejn Sach nit gewusst, nor fi ot gefen af er if gewejn fejer blejch un umetik84). ״Wos i dos dir, majn Man“, ot fi gefrekt, ״far wos frejstu fach nit af unfer Ssimche?“ Ober er ot kejnem nit ousgefokt kol jomof85), un er if gewen a Zadik gornur86), er ot vartejlt fajn halbm Varmegn far oreme Lajt un er ot gelept mit fajn Familje mit Oj scher un mit Kowed fajn ganzn Lebm. (Salanten od. Plungian. Gouv. Kowno.)