Yor-bukh fun Yidishn yishev in Argenṭine · 1945-01-01 · 1945-1946 · p. Seite 197

יאר-בוך פון יידישן ישוב אין ארגענטינע און פלוצליגג דערהערן זיך קולות פון װײטן.• ״א װארעי דעד שר קומנז צו גײן״ן און ס׳׳קומט אן דער דוערשער פון שטאט באלד צו רײטן, און סי׳קומט אויך דער בישוף אלײן. ״עס איז דאך שוין אװנט און ײד נישט געקומען; ער האט נישט געהאלטן זײן װארט; טא זאל ער מיט ג׳ואלד צו אונדז װערן גענומען/ דער ײד דער פארשאלטענער דארט״♦ און ם׳בײזערט זיך בישוך און ס׳ברענען די אויגן, אויך הערשער פון שטאט איז אין פעם: ׳ ״מיר װעלן דעם ײדן זײן נאקן באלד בויגן!״ זײ שיפען מיט צארן און האם. און הערשער פון שטאט אויפן ארט טוט באפעלן: ״צו ברענגען דעם אמנונען באלד!... און אויב ער װעט װאגן צו קומען נישט װעלן, טא נעמען דעפ ײדן מיט גװאלד!״ און ס׳פליען שטאפעטן, װי פײל אויםן כויגן, זײ האבן גענומען אויך שטריק; און פ׳קוקט דער המון מיט א פײער אין אויגן: ״אט באלד — און זײ קומען צוריק!״ און אט האבן זעלנער געבראכט פעסט געבונדן דעם צדיק ר׳ אמנונען דארט; אויך ײדן דער בישוך איז בײז, אנגעצונדן, אים נעמט אויך פארהער אויפן ארט.• ״דו, ײד, דו פארעטער, האםט צוגעזאגט געבן אן ענטפער אין טעג דרײ ארום!... זאג: װילםטו זיך בוקן צו יעזוםן ליבן?!... װאס שװײגסטו? ביפט טויב, צי ביסט שטופ?״ און רבי ר׳ אמנון, אן שרעק און אן מורא, ער ענטפערט דעם בישוך אזוי: ״אין פײער און װאסער כ׳בין גרײט פאר דער וגורה, כ׳װעל קײנמאל נישט װערן קײן גוי! ״און אויב כ׳האב געזאגט און מײן װארט נישט געהאלטן, טא גיב איך א שטראך מיר אלײן: ארױסרײםן צונג בײ דעפ ליגנער דעם אלטן, ארויטרײסן אויך אלע צײן״. — 197 —