Yor-bukh fun Yidishn yishev in Argenṭine · 1945-01-01 · 1945-1946 · p. Seite 115

יאו-גוך פ וי ן ״ ׳ד י ש ן י ש ו ב א< 1 א ר ג ע נ ט י נ ע װאו ער קומט, דארט צינדט ן$ר װידןןר אן אין הערצער פלאם און פײןןר. זעםט, אט שפאנען• זײ, די שקלאפן: מחנות, מחנודן קעפ און אקסלען. מענער פינסטערע, פון האפן, פון די װערקשטעלם, שלאםער, שמידער. אלע די װאם בויען שאפן, גרײט צום קאמןנ, װי גלײבע כרידער. ערגעץ אויףי א םקװער, א ברײטן, שטײט, מיט שטאלץ, די געטין, פרײחײט, הענט, געצירטע, פרײ פון קײטן, און צופוםנם איר, עם שטײען זעלנער־רײטער מיט טראמפײטן און מיט שװערדן, פולע רײען. פלוצים, א געשאל, פיגנאלן... כ׳גיט די לופט מיט גרויל א ציטער. רײטערס יאגן, ביקסן קנאלן — אין די הערצער פון די מאםן. מענטשן שטײען אויף און פאלן, און מיט טויטע, פול די גאםן. יענע װילדע טעג, קאשמארן, אײביק װעל איך זײ געדענקעו♦ יענע שעהן פון געפארן, און צום לעצט, דעם םוף, דעם הארבן, נאך אײנמאל אויף דעכ דערהארן, גלײפער, בעסער, שטארבן, שטארבן... צײבנם, שניטן, קארבן, װאונדן, אנדערש נישט, אז ב׳בין פון אײזן. שטיקער־װײז פון מיר געשונדן, האט מען ם׳לײב פארברענט ס׳זאל װערן! מיך, מיט הענט און פים געבונדן, און די אויגן — צװײ לאמטערן. אזא טײװלשקײט־אנטציקו, זעלנער, פאליצײ־לײט, מערדער... הענט, װאס ממױגן און_ שטיקן, ם׳קאן דער מענטש אראפ פון זינען! כ׳פרעג: װי האט געזאלט זיך שיקן, יאז איך בין פון טויט אנטרינען? — 115 —