Yor-bukh fun Yidishn yishev in Argenṭine · 1945-01-01 · 1945-1946 · p. Seite 113

ר-בוו פון ״דישן ישוב איז ארגענטיגע צו א כרעג, א שיף, א פרעמדע. א םירענע האט געשריגן, און, אין טומל, זון כאגאםן, איז פאר מיר א שטאט געלעגן און א ים, האט מילד געפלאםן. איבער מיר, די קעפ דערהויכן, װיגן פאלמעס מיט די צװײגן, און מײן הארץ איז פול מיט גלויבן; און איך טראכט מיר.• פול מיט האפן, װער װעט מײנע טרוימען רויבן, װען א װעלט ליגט פרײ און אפןף פ׳לויכטן ױנגע, מײנע אויגן , כאטש, איך האב מײן לײב פארקויפט שוין, און אויך פלײצעם אײנגעבויגן, אונטער זעק פון משאװג שװערע, װי א שד, איך בין געפלויגן, קריגנדיק מײן ערשטע לערע. איצטער, מעג מען מעשױוג װעבן, לידער פון דעפ גאוטש רוםא. כא־כא, כא־כא נאריש לעבן, װעמען ליגט עס אין דער פיאטעף כ׳האב א נדר מיר געגעבן, פעלט מיר װײן, איז טרינק איך מאטע. שלעכט איז נאר, װען צו א ישוב, נעמט די סאינע און פארטראגט מיך. װאםער טײװל, װאםער כישוך? פ׳הויבט, װי האמערפ, ס׳הארץ, אן שלאגן, הײזער, שטײען, דארט, מױשב, װי זײ װאלטן צו מיר זאגן: ביזט א ײד, דא װאוינען ברידער. װארך אראפ די פרעמדע קלײדער♦ הער אויך זינגען פרעמדע לידער, נעם זיך צו דעפ שפאן און אקער♦ שלעפ דיך נישט, אין שטויב, א מידער, װער א מענטש, װעט זײן געשמאקער. . זעסט דורך שויבן שבת־ליכטער און דערמאנםט דיך אלטע זאכן♦ אין דער פינסטערניש געדיפטער, — 113 —