Yor-bukh fun Yidishn yishev in Argenṭine · 1945-01-01 · 1945-1946 · p. Seite 92

יאר־בוך פ ו ן ייידישן ישוב איז ארגענטי געהאט האב איך קרוכיפ. חכרים. פרײנט. . װאו זײנען זײ אלע, װאו זײנען זײ הײנמ? — ם׳ציען זיך, ציען זיך שװארצע װעגן צעגראבן דורך דערפער, ישוכים, שטעטלעך און שטעט, .װאו ם׳פראװען דעפ כלוטיקן מאלצײט צו זעט אין זײער פינצטערן ױם־טוכ די קדאען און ראכן. ם׳שװארצן זיך שטעטלעך און שטעט. א שטעטל — א קבר. א שטאט — א בית־עלמין. א װעלט א גאנצע אן מצכות איז אונטער דער ערד אראפ און פארשװאונדן. ינעם, צײל זיי, נעפ, צײל זײ דיר אוים כאזונדער, כאזונדער די שטעט, די שטעטלעך, די דערפער, ישוכים .אין די טויזנטער מארגנם, אין די טויזנטער נעכט, אין די טויזנטער גרויליקע טעג .דורך די שבעה מדורי מארד און רציחה, זױרו די שבעה מדורי תלױת און פײער און ס׳װעט דיר נישט םטײען דאס זאמד אויפן ברעג, .װעלן דיר די שטערן אין הימל נישט םטײען! ׳יא, כ׳האכ געהאט, געהאט, געהאט... ינאר אז װײ איז צום װארט, י אז װײ איז צום צעפאטערטן סך־הכל פון כלל און פון פרט. העי, גורל מײנם, פון טרויער, גורל מײנפ, קרעמער גרײז־גרויעד, — גא דיר, דא האםטו מײן פך־הכל, מײן גאנצן פארמעג פון דרײ, פון זעקס, פון נײן, פון צװעלפהונדערט טעג .און פארקויה מיר א כרעקל געלע־בטער. איך כעט דיך, נו, זײ נישט קײן קארגער, קײן שלעכטער .און כארג מיר, שענק מיר, פארקויך מיר א פעניץ געלעכטער. פארקויך מיר, זאל זײן פאר מײן אנגםט, פאר מײן בראך, פאר מײן פײן, פאטש אן אײנציקן שמײכל, װאם לעשט זיך גיך אוים יאץ א מינוט, א רגע, אן אויגנכליק כלויז. פארשטײ מיך, פארשטײ מיך, גורל מײנס פון טרויער, פארשטײ מיך, גורל מײנם, קרעמער גרײז־גרויעד: איך װיל לאבן, — 92 —