Yidishe bilder · 1951-09-01 · Nr. 9-10 סעפטעמבער-אקטאבער · p. Seite 15

שלמה פראנה װואדיסדאס כואניעװס?׳ צו ד■ פוילישע ײדן דעם אניענק פװ שמואל זעעלבױם פין פוילישע שטעטלעך און שסעט מען הקרט נישט קײן יאזש-נסשדײ, געפאלן ןײנען װי שלאכש־לײט פון װאו־שעװער געטא די העלדן... איך טעק מײנע װעיטער אין בלוס. מײן הארץ אין גרױמו געװײן׳' פאר אײך א פוילישע ײרן — א-ך װיל אױף מײן װאנדער סס מעלדן. נ־שט קײן מענטשן, נאר בלוטיקע הינש, נ-שפ קײן סאלראטן ג$ר הענקער זײנען געקומען אין אײערע פוױען אוך קינדער צו שיםן. אין קאמערן מןט גאז מײך צו סמען, מיט קאלך אײך צו דערשטןקן און צו לאכן פןן-אײך, מיט הכנ^ה גצשטרעקטע צו גסיםה. גאר איר האט א שטײן אויפגעהיינן אין אײערע שונאים צי וזארפן, װאס הגובן מיט סײער און שנאה ח־וב גסמסכט אײערע הײמען... א, זרן פון די מכבײער! אויך איר האט באװיזן צו שטארבן אין פלאקער פון קאמף און נקמת נעבן אײערע פוילישע שכנים פאוקײצט עס אױף ליחות פון שטײן םאר דורות אין פױלנס יכרון: אונזער הײם אױ צעשטע־רט, אונזער בלוט איבער גאסן טוס פליסן, אונז סארבינין די דראטן פון לאגערס, די װענן צו דאכ װ, אשװיענטשים, יעדער ארט פון א ברודערן־קבר און יערע קראטע פון תמיסה. ם׳װעט נאך בלױען דער הימל אמאל איבעױ דעם חיובו װארשע, װען נאך די שלאכטן די שװערע,"זיג װעט באשײנען די מענטשן. און זיױ װעט פרײרוײט און רעכש און זײן װעט נרױט פאר אונז אלע און זײן װעט אײן ראסע אויף ערד — די ראםע פון אײרעלצ מענטשן. ״ײש־ נחלם באמזע דער ישוב א״יבגג כיטופ׳ט... װאלינםקי דער נײער חלוצישער חױרא הזירא הוירא, חלוצ׳ל הויב די פים העכער, שלים די הענט מאך א ראד מאך אים װאם גרעםער♦ הויב שוין אויך די קעפ הויך ברענען זאל א פײער, מיט מומ געמאנץ האנמ בײ האנמ מאנץ ביזן שײער. באװענ זיך חלוץ באװענ זיך ניך באװעג זיך װי א זעלנער, מאנץ־דײן הױרא מאנץ װאם ניך דא ביזט שױן נישמ קײן פרעמדער♦ הײל די אלמע וװנדן מו די פאקלן אונמערצינדן באװײז די שונאים-דײןציל הויבדײן בעכער װאם אמאל העכער י מאנץ, זיננ און שפיל. הוירא, הוירא, חלוציל הויב די פים העכער, שלים די הענמ מאך א ראד מאך אים װאם נרעסער♦ םרדכי יאפע א תפילה מיר שמײ־ען פאר דיר ■אויםגעשעפמע:■ אזױפול פאר דיר שוין נעלימן■! באװיליק שוין. גאמ. אונדזער קרבן, און מו אונדזער זכר פארהימן♦ מיר שמײען פאר דיר און מיר בעמן: א, לאז נימ פארנײן אונדזער זאמען ז םיװעמ באלד ש.ין נימ בלײבן דא קײנער אמאל צו דערמאנען דײן נאמען. די אש פון די קדושים הײליגען דײן ערד, שטארקען די גבורים/ שארפען זײער שװערד. און ביזטו הײנטא תפיסה, — מארגען איז דײן טאג! דער שונא אין זײן גסיסה, װעט אויסהויכען זײן שלאג ׳. דער ישוב אײביג כשופ׳ט, רוף פון בלוט באצװינגט ־, דײן אויסלײזונג, ישראל, דער ישוב הײנט צעקלינגט! פװ א דער ישוב א״ביג כשופ׳ט, רוף פון בלוט באזעלט: אלע װאגל־װעגן, פירן צו ד״ן װעלט. בתט דער לעצטער גרעניץ ״ארץ״ — אונזער הײס •. אונזער לעצטעה אטעס, אונזער לעצטער טרוים. דער ישוב צינדט גאולה, בית המקדש־ליכט; ״ארץ״ — דורך דײן גבורה, א פאלק װערט אויפגעריכט! 16