Yidishe bilder · 1949-06-01 · Nr. 6 יוני · p. Seite 12

װאס אובדזערע דיבטער סריײט א. בראװאר תפילה (א געטא ליד) רר מ גאם העי אױם מײן תפילה אצינר םיבעט צו דיר יעקב ם קינד טיף פון הארצן יעדעס װארט מיט בלוט פארגאםן איז מײן איט, אין פלאמען און גיפט. קומט אום דײן קינד צי הערםטו נישט דאם געשרײ אין הימל בײ דיר די קנוילן רויך רעם שטורעם װינט װאם רײםט זיך אתיף צו דיר? פארװאם שװײגםטו גאט אצינד צי זײנען טאקע שולױק מיר? פארװאם, פאר װעלכע זינד פארװאם אײביק מיר און מיר? נישט מיר האבן פאראומרײניקט דײן ערר נישט מיר האבן געבראכט די װעלטצושאנד, נאר די מענטשן־פרעםער מיט פײער און שװערר מיט דער ברכה פון ברוינעם לאנד♦ ם־ברענט א פאלק אין פלאימען; אװ שװײגנדיק גײםטו פאי־בײ, שענײן, מאררן, אין דײן נאמען, צי ביםטו גאטענױ נישט דעיבײ? זע װי ם ציען זיך קינרערישע הענטלעך צו דיר װי עם װײנען און בעטן אלטע לײט. װי מאמישע טרערן גיםן אן א שיער און װערן אויף ״רעכטס״ און ״לינקם״ צו שײר♦ אין קרעמאטארױמם געשיקט אלץ װאם דײן פאלק פארמאגט אין גאז־קאמערן דערשטיקט הונרערטער, טויזגטער ײרן א טאג♦ אײנזאם. הילפלאז זײנען מיר און געצוימט איז אלץ ארום, הער אײם גאטענױ מײן געבעט צו דיר הער אוים מײן װײטאגדיקע שטיםז אז זינװק איז די װעלט און פארלוירן יעדן ווערט, טא שיק דײן קללה און פאישעלט אז אומקומען זאל אלץ אויף דײן ערה לאמפערטהײם — 1646 יצחס גאלדסארן תר המדבר אײערע גלאנציקע בליקן און שטױועלעך זײנען אנגעשפיצט מיט קאצן־שפרונג און איר טראגט—דינער פון עגל הזהב אײערע לוחות - דעם גאלרענעם רינג♦ אװערע בליקן, מײלער - דזושבעם פון רויב־פײגל זײנען אנגעשפיצט צום פאררינםט־פארצוקן דער בלענד פון װײכע קלאנג פון הארטע צעשטורעמט אײער פוריע פון ארענע־ביקן♦ איר אור־כופר־פארקױפעי־, גזע פון עפרון דעם כיטרען גבלה; פאר 4 מאות שקלים טראנםאטלאנטישע מענטש און אומה — ױײ מערת המכפלה; פליען אן מיט רעש־הארמידער לאםט־אויטאם, און לאזן נאך זיך לײדיקײט געשטאנק; װען ס־צעשטויבמ זיך אײער גאזיקער טומל — װערט אזוי לײריק, אזוי באנג♦ פון אוגדזער בלוטיקער ציטערנריקער שארית מאכט איר א שוױנדלערישע פליטה איר פרעםט־פרעםט, הינמיש דעם םיר־הבשר מיט אויגן פארזשמורעטע* אין עקםטאזן טאנרײטע♦ ״דור המי־בר דור המיבר״ - פרעפל איך שיכור פון שנאה, שאנר איך לאז אײך איבער א םטאנצ ע פאר תרח — מיט שטיװלדיקע בליקן, ריניען אויף דער האנט, ר♦ ל י פ ש י ץ איך בין מימ דיר ארץיישראל טאנגא געזעען די װעלט פזן אלע עקן. פון װאנרערן בין איך שוין מיד און יעיעם פאלק טוט פון מיר שפאטן דערפאר װאם איך בין א ײד דארט װו מײן פאלק האט געלעבט אמאל די זון געשפראצט מיט שטראלן נאלר דאם איז מײן לאנד ארץ־ישיאל פאר װעלכן טקעמפט דאם ײריש פאלק איך בין מיט דיר אין קאמף פאר אונחער שטרעבן דו ביזט מײן טרײםט, מײן האפענונג, מײן געיאנק פאר דיר מײן פאלק כ װעל מקריב זײן דאם לעבן פאר א פרײ ײריש לאנד איך װעל דיך קײנמאל נישמ פארגעםן די קלײנע שטיבעלעך פון לײם די שמאלע געםלעך, פרדם׳ן דאם איז מײן לאנר, דאס איז מײן הײם יארט זינגען מענטשן פרײ, צופרירן די ארבעט פלאקערט פון די הענט ' עם בליט א צוקונפט דארט פאר ײדן מען קעמפט מען בויט א נײע װעלט איך בין מיט דיר א♦ ז♦ ױ♦ 12