Literarishe bleter · 1929-05-24 · 21 (24.5.1929) · p. Seite 402

>ײם 401 *?יםער&רישס 3?>1בער 1(ב. /2 (264) 97 א י ר װעט רעדןן איננןער פראזן, פראזן, פראזן־דרע׳עער זענט איר ארעי (נווםד — ווערם סו״כד־סוף ־ארויד,םו דאס ראנד איז אנגעברײטן דער אײנציקער כח איז און קען זײן דער פרארעסאריאט פון יטטאט און דארי־ן איר װעט זיך אדפער;, מיט פראזן בארעק;, דערװ״ר װעט אויסיטטרעקן דער ערשטער בעסטער די האנט, און א״ננעדען דאס ראנד, װאם קערט צו אונז. און איר װעט װידער ישמ״ן — פראזן-דרעיעער דיכטערייעע— פאר אן א״זערנער װאנט — און ברעכן און ברעכן- ברעכן װיאט זיך פון א״ערע פראזןן נ״טט נאר א דעטאנסטראציע, נאד אויך א טאטן ריכטיק ׳טיינט אונז דער ב״יטפיר פון כיזר־, װער עם קען װערן, כװז װערן אויך קענעןן יטט״ט אויף, דערהערט די צויבערװערטער: טראצ—קי, רע—ניןן פראװאקאטאר ורוקם זיך צו דעי עספיאדע, אפדאדירם געוואדטיק, אבי ר״כצ דאן נ״םם מיפ) דער חבר איז נערעכטן אװדאי איז ער נערעכטן װי הייםט איר, חברץ אװדאי זענט איר נערעכטן זאר כוען כייר נאר ראזן נעכוען א װארט, װעא איך זיי אריינזאנן ׳טוי;. כי א ט ע ׳ע ט ׳ט ע ר ב (גיים צו געװאדםיק צום פיאװאקאםאר) דאם זענען ברידער, א״ן ברזט, באוט פירט דאם ברוט, ׳טראגן זיך, רייםן זיך, אבער זענען איינם. נאר דו, װאם טוסטו דאר גיסט אים אויפ פון דאנעטן טיםט זאר צו כ״םט נייןן (אין דער סארזאסלונג ווערם פדוצים ימפאדיר, ימריפװייז אוז הינמער־ וו״לעקץ ג״ם ד-ר פראוואקאםאד ארויס, מאםד •גפיגעי: יםריפװ״ז איק נאך. י״ דער םיר): פירט ווייטער, חבר פארזיצערן (ער קערכ זיך אום) ד ע ב ט ע ר קיין טעות ני׳כיט — דאפ װארט האב איצטער איך או־ב טיר זענען פראזן־דרע׳טער — ל־גקעד חבר. זענט איר דאך א ווינטטיל א נאנצע — (געלעכםער) ני׳עט נעאאכט, װ״א װיי איז דעב, װאם שטייט אין קרייז פון אט די װינטטיא־פאינאע;. פאר טאטן ׳ערעקן טיר זיך אויכעט ניעט, און שװיטען קענען טיר נאך אויך רורך דעם טייך פון טאט, פון באוט און מרערן. י נאר פריער טוז טען אויסטעסטן די טיף, אזיםט װעט מען נאר באאד דערטרינקען װערן. ע נ ט ו ז י א ם ט י ׳ע ע א ו; ב ר ו ט א א ע ׳ט ט י - ע ן כ׳יר קענען אים. אאזט אים רעד;, חבר פארזיצער ציס רעדן קערן צװי• — װער װעט הערן דעפ א־דיאט, דאזט אים ה״נט רעד;, עד חאוטט יאננ יכוין רערפון. א חבד טיט א גאאדן האר־ז, רער א ריאטי, א׳.' װ״סט בעסער .פאר א״ך, װאס ער װיא. פ א ר ׳ם ט ״ ע ר פ ו ן צ. ק. (צום פאיזיגעי) קענסט אים? פ א ר ז י צ ע ר ק״נדאא נ״עט באטערקט. א צונעפארענער, װ״זט אוים ׳בא חבריב, רער חבד װעט באקוטען דאכ װא־ט, װ• הייכט עי: װי׳■ טאטע ׳עטיכערב׳. א טאדנער נאטען. די רעדנער־ריכטע װערט נעיצאאכן — חבר טאטע ׳עטיעערב װעט ז״ן דער אעצטער רערנעד איר באקוטט דאס װארט, תבר י׳ראאעטארי׳כ־ער װעטעראן איר חבריב, ױננע, א״ך וועט נאך אפ׳ער דער זינ נעהערן, איר קענט נאך רעדן און איר טעגט נאך הער;. א״ער דער קא״ה א,׳; איד קעטפט נאך פאר זינ, טיר אבער קערט ׳עוין נ״עט טער נאד דער קאט־ אױב ד• ה״ב איז דארט׳, וװ דער טענט׳ע פארברענגט זיינע יארן, איז ט״ן ה״ב רער ס־יייר און די תפיכה נעװארן, און װי דער טאטראכ ׳םטארבט אויץ דעב װאכעי־, ׳שטארבט א״ה דער גאפ רער פרארעטאריער, ט״נע קינרער — װער װ״םט, וװ ז״ זענע;;■ ט״ן װ״ב — צװאנציקיעריק גע׳עטארבן. או־ב איר װעט נ״סט ג״ן אאיין — װעא א־ך נ״;, איינער אא״ן ט־ט דער פאן, ט״ן איז דער קאט•־ און דער ט׳ויט, א״ער רער זיג און דאכ אעבןי {א2דאדיסדע:טז און װידדי-י-^רוך. דער רעדנלי ברײבפ *דטייז) כ $ ד ז י ע ע ד :עענײקט? ״ ר א א ע ט א ר י ׳״ ע ר ײ ע ט ע ר א ן טעד האב א׳ך נאיני׳עט צוצונעבן. נאאט אװ• זיך פארטראכט׳. 1 איאפ) א י נ ק ע ר חבי־: איצט קוטט טיר א װארטן ר ע בטע ר טיר קוטט א ווארטן פ א ר ז י צ ע ר ני׳עט א״ך און נ״עט אייך, נאר דעם, װאפ איז פאר׳טריבן.