Luaḥ erets Yiśraʾel · 1896-01-01 · שנת התרנ״ז - שנה שניה - 1896 · p. × ×’

מאן האט אונז אבער אן גיהויבין צ־ פיענין : נירי בעי חיי< נשי לא בעי חיי/־ דאם הייסט "מאנם־לייט דארפין לעב-ן, אינד פרויען דארפין ניט לעבין #'׳׳ טאר יו»ם זאלין מיר אויף דיא אלטע יוייבער אויך קיין רחמנות ניט האנין? וואם איז, זייא זיינען קיין טענטשי! ניט? אונד דער אמת איז דאך אזוי, אייף אלטע פי־ויען איז ארך א רחמנית. א אלטע פרד אז זיא איז ארעם אונה זיא האט ניט מיט וואס צו ערנערן זיך׳ מוז מאן איחר אויך העלפין!אנער מיר האכין בשום אופן ניטגיקאנט צוא נעמען ווייבער אין דעם אלטין־הדז, ווייל מיר האנין קיין נעלד ניט אויף רעם׳ עס קאסטעט אונז ביז יעצט יערער חדש ביז 2000 פראנק. אינד מיר האבי; ניט פין מאנען צוא נעטען דאס. נאר עס האט זיך גיטאבט א צופאל אין משך דירות וואס דאמאלם איז דיא צייט אין אונזער הייליגע שטאדט אז מען דארף בעצאהלען פאר דירה געלט. האט מען ארוים גיווארפין אייניגע אלטנות פון זייערע רימת, מייל זייא האנין ניט גיהאט צוא בעצאהלין דיוה־געלר. אונד זייא זיינען נעביך גילעגין אין נאם. אונד דאבין גישריען מען זאהל אויף זייא רחמנות האנין, האנין מיר עס געמוזט טאהן׳ אינד מיר האבין פאר זייא נידונגען אייניגע ציממערן נעגקאיבער דעם מושב זקנים. אינד טיר האנין אהין אריין נענומען דיא אלטע ארמע אלמנות׳ אונד מיר גיבען זייא צוא עטין גלייך טיט דיא אלטע לייט. פון דאמאלם אן קומען צוא אעז פיעלע ארמע אלמנות, אלטע פרויען, וואם מיר קענען דעם צער ניט צו זעהן, אונד בעטין זיך טיט ניוויין אז מיר זאלין זייאי אויך צו נעמען, אבער אז נאט ב״ח אין היטל ווייסט דעם אמת אז טיר קענע; דאס ניט טאהן. טיר האנין גיבוב הוצאות אויף דיא 00 זקנים. אונד דיא 27 אלטע פרדען׳ טיר זיינען נרויסע בעלי חובות, אונד מיר