Bikkūrē hā-'ittīm · 1820-01-01 · 1820 - תקפ״א · p. Seite 129

&i ( 139 ) •H3£ אונד פעילאססען זיא איינסט דיא ערדע, ארעי 3ערלאססעט איחר זיא: זא מוס אייך, זא מוס זיא יא רעד 3איוואויף קריעלעז אונד ענרהטיגען: "ודא לוי: וועלקען וויו דאהין, אוגד וויא דעי ווינר טדעגט אונס דיא זינדע פארט; דאך ויפען וויו דייגעז גאהמען ניכט אן, ערמאננטען אונס ניבט, בייא דיר צו האלטען•" לן * א לוי: וועלקען ווי ר דאהין! — ריס דיא דריטטע בעציהונג אויף אונזערן זיטטלינען וואנדעל עס איזטוואהר, מיין צוהעדער! עס האט עטוואס שויעולינעס, אונר אונס ווירד אוג• היימליך צו מוטהע, ווען ודיר אים העיבסט דיא בלעטטער אביזאל• לען אונד 3עוטראקנען זעהען — אבער איזט׳ם דיר כייאדיזערעד• שיינו» נאך ניכט אין רען זין געקאממען! וויא גאר זאנ5ט אונד לייזע לעזט זיך דאז בלאטט 5אן זיינעס שטאממע אב, איין ליי:« טעי הדך דעס ווינדעם' — אונו ריא טיעננונג וואר?אראיבער אויך דארוים קעננען וויר איינע וויכטיגע בעלעהרונו. שעפ3ען ז דעי בוים האט זיעע כעשטיממונו. עיפיללט, איזט נאך רעם וויללען זיי* {עס שעפ5עיס אים פלאנע רעם גאנצען נינט מעהר, נינט מינרעי געוועזען, אלם עד העטטע זיין זאללען עד גרינטע אונד נליהטע נאך זיינעם ודללען; ער 3ערכליהטע אונד וועלקטע אויף זיין גע• הייס — שטרעבע אויך דוא , דיינע כעשטיממונו. אויף ערדען צו ערריינען, אונד דען פלאטץ אויסצףזיללען, אליף רען דיך ואטט געשטעללט — אוני דעד רוף דעס טאדעס ווירד דיר ני3ט שרעק• ליך עדשייגען. זאנ3ט ווירר זיך דיא זעעלע 3אם קעיפעי לעזען. דען זיא איילט צו איהרעם פאטער אים היממעל, 5רייא אונד 3עס• סעללאז, פארטזעטצענד, וואס זיא חיר בעגאננען; דוא כ-עיזאמי נזעלסט נאך אין רוהע דיינע ליבען אום דיך הער, ניממסט מיט דיר רען זיסען טיאסט: אויך זיא האבע איך געלעהרט / איהרע בע• שטיממונו. טוייא ערפיללען " אונד איך כין ניא אין ווידערשפרוך געיאטהען מיט מיי זעלבסט, דאהער אויך זיא ניכט א יידע נעליי• טעטוואורדען; איך ולערדע מיט איהנען אין גערענטינקייט זיין אנטליט־ן שויען, ערוואנענד מ־ך ערגעטצען אן ז׳ינער גאטטגע* שטאלט, רען איך ריף מיט איהגען זיינען נאהמען אן, וויי ער• מאננטען אונס, כייא איהם צו האלטען, בייא איהם, דער אונם ניא 3עדליסי