Di Yidishe eḳonomiḳ · 1939-01-01 · 3-1 (יאנואר-מארץ) · p. Seite 874

119 ר*5*ר*טן און רונגגגזיגס מיר אין ,ב?רח- קינהען ברט אזריהע ארן עבלעבע טאבינלעס מיט די שארםע אדהטעדעיידן צװיטן דעד םטררק- טדד םרן יידן ארן היט׳יידן; מיר װייםן אײך, םון װאהען די ארהטערשיידן אין ״בלרת״ העמען זיך. בילדן ד^ך די יידן סןר א טײ5 םרן דער אלבעטײנעד עק^נאמיק סרן שײכרתדיקן לאנד אדן 8ירן ארים- די םרנקציעם, װעלכע עם דיקטירט זיי, על׳פי*רר5 שט^ט־אײנװוינעד, די װירטשאםטלעכע אהטװיקלדנב 6רן לאהד, דעריבער האלטן מיר םאר עקרדיק אריםצדטײלן באזרהדעד די פיקטיװע יןדישע עקאה?ןמיק. אז ס׳איז אבער הישט אנדערש אריך אין אר״׳יפראל, באשטע־ טיקן די מחברים, שרייבנדיק: ״די דיםקדעםאבץ צװישן דעד םר^םעםסןנעלער םארטיילרנב פרן יידן ארן אראבער איז ארריםנעררםן דער עיקר דורבן םאקט, װאס ד $ ם לאהד איז איין עק^נא׳ מישע איינם (איבטערבעשטסןכן 5רן מיד — מ. 5.). די הויכע םר^ם^ײן 8רן לאנדװירטן ביי די אדאבער איז א מניעה םאר א נלײך חריכעד פר^ם^דק פדן לאנדװירטן בײ יידן ...ביידע װירטשא6טן זײנען זיך ממלא״. מ׳דארןג ד$ קיין זאך נישט מוםיןז זײן: ד^ם נאנצע לאנד איז אײן עק^נאמישע נאנצקײט, ניטא קײן באזרנדעדע יידישע עקאנ^מיק, די םר$• צעםן בײ יידן קומען $8ד אין עננעד שײכות, אין סיבהדיקער שײכות מיט דעם, װאם קוטט ם^ר אין נאנצן לאנד. מיד האבן נעבראכט צװײ עדטער, װר די מחברים זײנען זיך אליין סותד. אזוינע ערטעד זײנען דא מעד, ארן אין גאנצן ברך קומט 6אר א ריתדרצצר צװישן דיעד װיםיקער ק^נצעפציע װענן באזדנ׳ דערע װידטשאפטן און םעקט^דן, ארן דער אין נאהצן צרױאקם שרן יידישן קיברץ אין אדץ־ישיראל האט בכן די נעט$• אימיגדאציע ^נטײל גענרמען מיט העכער 4/5 (81 פד$צ׳). אזא הויכן;אנטייל 8ון דער אימיגראציע ארן באםעלקערונג• צרװאקם טדעפט מען נישט אין קיין שרם אנדער אימינראציע־לאנד, ארן ד$ 6רענן די מחברים: װי איז מעגלעך געװען אזא גיכע אבס^רםציע םרן אימיגדאנטן, וו^ם אין קײן שרם אנדער לאנד איז זי נישט פ^רגעקומען? די קשיא 8ארענט6ערן־יזײ אלײן 8עסטשטעלנדיק, אז די יידישע אימינדאנטן זײהען הישט נעקרמען — װי ' אנדערע אימיגדאנטן םרן אייר^פע — אין א פרםטן חלל,■ אין דעד צײט װען אימיגדאנטן אין אריםטראליע און נײ־ זעלאנד ה$בן געמרזט אלײן פאר זיך שא6ן די נײטיקע לעבנם־מיטלען, איז די אײנגעזעסענע אראבישע בא6עלקעדרנג אין אחן־ישיראל גרײט געװען צר ליװערן די נײ ^נקדטענדיקע די עדשטע לעבנם־ מיטלען. ״דעריבעד - שרײבן די מחברים- מוז מען די אימינדאציע קײן אד׳ז־ישיראל באדעכענען אין דעלאציעצר דער נ א נ צ ע ד בא8עלקעדונג, ארן נישט צר דער יידישער נ$ר״ ...ארן טרט מען פארקעדט, .טיילט מען די בא6עלקעררנג אריןט אקינםטלעכן ארפן-אין צרריי ם ע קט ^ר ן (אונטערגעשטר^כן 6ון מיר — מ. ל.), בשעת די אימינראציע איז מעגלעך נעװען נ^ד א דאנק -1£ס8<1 110* :1זסו*ו 10מ3׳1} 1>מס ^מטס׳ו^ 6ון דער גאנצעד באפעלקעררננ״ (ז׳ 23). דער צװײטער בײשפיל:י די מחברים גיבן אן אריןז ז׳ 36 די זײער באלעדעװ׳ דיקע טאבעלע װענן די חירנה־קװאלן 8רן דעד אר׳ן>יש'ראל־בא6עלקעדוהג, װאס מיר מיד רעיר^דרצירן זי אויןת ז׳ 120.