Di Yidishe eḳonomiḳ · 1937-06-01 · 3-2 (יוני-יולי) · p. [Seite]

27 דער חורבן £ונעם יידישן האנדל זנין ביאליסמןוקער ראיןון אימפעט אין די לעצטע עטלעכע חדשים, נאך די געשעענישן אין די שטעטלעך. אבער בכדי בולטער צו מאכן דעם ארגאנישן כאראקטער פון דער ירידה אין ערשטן צייטאפשניט און דעם אויםער-עקאנאמישן כאראקטער פון דעם פאלן אין די לעצטע עטלעכע חדשים, האבן מיר באזונדער בארעכנט §ארן יאר 1937 די ירידה אין פארגלגיך צום יאר 1936 (1936 אלם 100,0). עם באקומט זיך דעמאלט (זע לעצטע צװײ װערטיקאלע רובריקעס פון טאבעלע 1?\), אז דער יידישער אנטײל אין האנדל איז במשך די לעצטע 5 חדשימ נאך די געשע- ענישן גע5אלן 2 — 4 מאל שטארקער װי אין די גאנצע 4 — 5 יאר ביז די געשעענישן *, און דער עיקר שטורעם איז דא פארגעקומען אויף די בראנזשעם, װעלכע זײנען מאנאפאליזירט אין יידישע הענט. אין דער שפײזבראנזשע, וװ ס׳זײנען 8ון ממיד אן געװען קריםטלעכע קראמען, איז במשך די יארן 1932- 1936 דער קריםטלעכער אריינדרינג-פראצעם געגאנגען װײטער, און דא באטרעפט די יידישע ירידה שוין דעמאלט 12,9 פראצ׳ •צ במשך די לעצטע 6 חדשים האט זיך די ירידה פארשטזזרקט, אבער נישט פארטאפלט. אקעגן אין מ&נופאקטור איז דער ירידה-טעמפ געװען 2/ג4 מאל שטארקער אין די לעצטע 6 חדשים װי אין די ערשטע 5-4 יאר, אין לעדער-שיך 31/2 מאל, אין גאלאנטערײע 10 מאל (!), אין אײזן ^/21 מאל אאז״װ. אומעטום האבן די יידן צו פארצײכענען אין אײן האלב יאר א ירידה פון 11,1 פראצ׳ ביז 34,3 פראצ/ פון דעם ערשטן טײל איז געדרונגען, אז די ירידה פון יידישן אנטײל איז מער א רעזולטאט פונעם וװקם §ון גיט-יידישע קראמען אײדער §ון דער ליקװידאציע 5ון יידישע. דעריבער זײנען ביז גאר אינטערעסאנט טאקע די אבםאלוטע צי5ערן §ון יעדער בראנזשע, װעלכע מיר גיבן איבער אין דעם װײטערדיקן צוזאמענשטעל <זע טאבעלע 11^, ד 28). אומעטום װערט דער אויפקום פון נײע קריםטלעכע קראמען באגלײט דורך דער ליקװידאציע פון יידישע; בײדע פראצעםן זײנען ארגאנישע אין ערשטן צײטאפשניט: נישט זײער שטורעמדיק גײט דער אויפקום פון די קריסטלעכע און נישט האסטיק די ליקװידאציע §ון די יידישע קראמען. ערשט אין לעצטן האלבן יאר געמען בײדע פראצעםן אן אן עפידעמיע-כאראקטער. אין איינע 6 חדשים בערך קומען אויף נײע24 קריםטלעכע מאנופאקטור-קראמען, 16 לעדער- שיך-קראמען, 23 גאלאנטערײע׳קראמען, 11 אײזן-קראמען, 24 רעםטאראציעם און ביר-האלעס. די ליקװידאציע פון די יידישע קראמען גײט נישט מיט דער זעלבער שטארקײט, הזןלטן מיר דןזך ערשט עטלעכע חדשים נאך די געשעענישן, און די יידישע םוחרים האפן, אז װען דער שטו- רעם װעט אריבער און די אטמאספער װעט רײנער װערן, װעט זיך אויך ציריק אנהײבן דער פדױן. דעריבער איז די ץדישע ליקװידאציע דערװײל א שװאכערע, אבער די דינאמיק §ון בײדע נאציאנאלע גרופעם איז א גאנץ