Di Yidishe eḳonomiḳ · 1937-06-01 · 3-2 (יוני-יולי) · p. [Seite]

צ>.!לינדעי4 13 די ערשטע 5-4 יאר, באטרעפט שוין די ירידה אין דעם לעצטן ה א ל ב ן יןר גאנצע 22,5 פראצ׳ (5ון 83,3 פראצ׳ אין יאר 1936 אויף 64,5 פראצ׳ אין יאר 1937). מיר פארשפארן דא צוצוגעבן, אז אין די באזונדערע פונקטן איז דער ירידה׳טעמפ א פארשײדענער; אין דורכשניט איז במשך דער גאנצער צייט 1932—1937 דער יידישער אנטײל אין האנדל געפאלן §ון ס,92 פראצ׳ ביז 64,5 פראצ/ ד״ה אויף קארגע 30 פראצ/ אויב אין יאר 1932 האבן די יידישע אפענע קראמען באטראפן אין אכט §ון אלע 11 שטעטלעך מער װי 0\/9 פון אלע אפענע קראמען, איז שוין אין יאר 1937 ניט געװען קײן אײן שטעטל, וװ דער יידישער האנדל זאל דערגרייכן צו סו/8 $ אין דורכשניט באטרעפט דער אנטײל פון ײדישע אפעגע קראמען אין יאר 1937 — 2/3 5רן אלע אפענע קראמען אין די 11 שטעטלעך; אבער §אראן שוין 3 שטעטלעך §ון לאמזשער קרײז (רוטקי׳קאםאקי, יעדװאבנע און שניאדצװע/ וװ די יידן בילדן שוין נאר א מיעוט, אין די שטעטלעך דארף מען באטראכטן דעם יידישן האנדל װי א פארלוירענע פאזיציע, װײל שטעלט מען דעם ערשטן שריט אויף בארג אראפ איז שװער שוין אפצוהאלטן זיך; פארקערט, װאם שטארקער דער אראפ, אלץ גיכער דער טעמפ, אלץ שארפער דיי קאטאםטראפע. אבער ניט בעםער איז די לאגע אין די איבעריקע שטעטלמך, וװ די יידן באטרעפן נאך צװײ דריטל און מער §ון קראמהאנדל; האבן זיך געע§נט אין שטעטל ניט- ײדישע קראמען, זײנען זײ גענוג די§ערענצירט לויט בראנזשעס, נעמען זײ שוין צו דעם יידישן פדױן, מעגן זײ נאר בילדן א מיעוט, ב§רט אז אין אונדזער ראיאן איז דער וװקס §ון ניט-ײדישע קראמען געגאנגען ממש שטורעמדיק. שוין §ון דער טאבעלע שלאגט זיך דורך א געװיםע געזעצמעסיקײט, װעלכע װערט ב1לטער בײם באטראכטן די לעצטע װערטיקאלע רובריק אין צוזאמעהאננג מיט דער אבםאלוטער צאל ײד׳קראמען. װאםקלענער ס׳איז די צאלייד׳קראמען אין א שטעטל, אלץ שטארקער איז דארט די ירידה: אין שניאדעװע מיט אירע 18 ײדישע קראמען אין 1932 באטרע§ט די ירידה אין 1937 גאנצע ס,65 פראצ/ און אויף א ד.על§ט בערך איז געפאלן דער יידישער אנטײל אין רוטקי׳קאםאקי און איןיעדװאבנע מיט זײערע 27 און 25 יידישע קראמען. און װײל די צאל קראמען אין שטעטל שטײט אין א געװיםן צוזאמענהאנג מיט דער צאל יידישער בא§עלקערונג אין שטעטל, באקומט דא דאס געזעץ §ון דער קאמפאקטקײט §ון ײדישע יישובים זײן קאנקרעטע באלײכטונג: װאם קלענער דער פונקט, אלץ שװאכער דער ײדישער װידערשטאנד, אלץ שטארקער דער ניט-יידישער §ארוים. אין דעם פראצעס פון אנטיידישן דעם האנדל קומט אלץ §אר פשורה: עס הײבט זיך אן §ון דארף, דערנאך גײט מען אריבער אין שטעטל און דער- נאך קומט די רײ אויף דער שטאט. די אנטװיקלונג §ון די לעצטע יארן װערט א םך בולטער, װען מיר קאנםטרוירן אינדעקם-װייזערם אוי§ן יםוד §ון די אבסאלוטע צאלןפון יידישע און ניט-יידישע קראמען. דעמאלט באקומט זיך אזא צוזאמענשטעל <זע טאב׳ 111),