Di Yidishe eḳonomiḳ · 1937-05-01 · 1 (מיי) · p. Seite 8

י. לעשטשינסק* 8 יידישע אינטעליגענטן איז זײער א פארשײדנארטיקער: מאגיסטערס, .סטןדמנטן, לערערם, .םעקרעטארן פון קהילות, פארטײ־טוער, ¥רא1עסיאנע?ע[טוער/ ישי5ה■ .בחורים .אנן םמם געבילדעטע ,אגן האלב־נעבילדעטע יונגע לײט. װאמ זןרן״ גײסטיקע שפייז אוןװאס זובן אויך, װי.אזוי בוציק צו זײן דעםכלל. דיבילדונג• מדרגה איז זײער א פארשײדענע, אבער אײן זאך פאראײניקט זײ אלע: א טיף און ערלעך באװוםטזײן, אז די ארבעט איז ביז גאר אן ערנצטע און אחרױתדיקע און מוז געװיסנד״אפט געמאכט װערן. געװיס קאן דאם ניט פארבײיטן קײן ספעציעלע בילדונג, און ם׳װאלט אװדאי געװען בעסער, װען מיר װאלטן געקענט שיקן געשולטע םטאטיסטיקער און עקאנאמיםטן אויף זאמלען מאטעריאל. אבער דאם איז אװײטער אידעאל, און מיר קאנען ניט לײדער זיך זאגן: ״יקוב הדין את ההר״ — בעסער גאר ניט מעםטן און װעגן די פראצעסן, װאם שטעלן אין םפנה אונדזער קױם, אײדער מעסטן און װעגן מיט ניט קײן הונדערטפראצענטיק ריכטיקער מאם. איך האב שוין א מאל אנגעװיזן, * אז װען מיר, יידישע סטאטיסטיקער, װאלטן געװאלט זײן גאר גרויםע װיסנשאפטלעכע מפונקים, װאלטן מיר באדארפט בכלל זיך אפזאגן פון יעדער יידישער סטאטיםטישער ארבעט. איך האב אבער, גלײב איך, דארטן אויך דערװיזן, אז 5אר די פראקטישע צילן, װעלכע שטעקן און מוזן שטעקן אין יעדער םאציא־ לאגישער ארבעט, איז אונדזער חיםרון־פולצר מאטעריאל דאך גאנץ גענוג. נאך א פאר װערטער װעגן מאטעריאל גופא. די דאטעס װעגן 1937 זײנען געװיס אויף ניינציק פראצענט און אפשר נאך מער ריבטיק. אין דער מערהייט ערטצר זײנען דורכגעפירט געװארן ציילונגען. דאם איז שוין א גרויםע דערגרײכונג, װייל מיר באקומען דערמיט א זיכערע באזע פאר װײטערדיקע פארגלייכן. די ענדערונגען, װאם מען װעט פעםטשטעלן אין 1938, אין 1939 און אזוי װײטער, װעלן שוין זיין געבויט אויף א בעםערן און זיכערערן פונדאמענט, װי אונדזער איצטיקער פארגלײך מיט 1932. די דאטעס װעגן די ניט׳ײדישע קראמען אין די שטעטלעך זײנען ריכטיק אויך פארן יאר 1932. יעדצ נײ־געעפנטע ניט־יידישע קראם אין א קלײנעם שטעטל, צי אפילו אין אגרעםערער שטאט, נאר וװ די גרויםצ מערהײט קראמען געפינט זיך אין יןדישצ הענט, איז א געשעעניש פון אזא פארנעם, אז ס׳איז ניט שװער פעםטצושטעלן די צאל קראמען, װאם זײנען געעפנט געװארן פארן יאר 1932 און נאך דעם. םפקות רופן ארוים נאר די דאטעם װעגן דער צאל יידישע קראמען אין 1932, װעלכע זי_ינען פעסטגעשטעלט געװארן אין 1937. דאס איז געװים די שװאכסטע זײט פון אונדזערע צאלן, װעלכע מיר האבן בשום או8ן ניט געקאנט בײקומען, סײדן זיך אפזאגן פון א פארגלױך. מיר האבן דאם ניט געטאן, און אט פאר װאס: ,די צ$ל יידן אין דער װעלט״, װילנע 1936.