Di Yidishe eḳonomiḳ · 1937-05-01 · 1 (מיי) · p. [Seite]

אונדזערע אױפגעבעם און צילן 2 און צעשפדײט איבער דער גארער װעלט, אבער אומעטום אװעקגעשטעלפ אויף אזא פלאץ, וװ עס מוז זיך װארפן אין די אױגן, וװ עס ק$ן גרינג ירעת אויםגענוצט, לטובה אדער?רעה, אין שפיל פון די קעמפנדיקע פוחות. די אמפליטודע פון די שלײדערונגען דערגרײכט פון איין זײט ביז צו אװעקשטעלן אונדז אין דעד לאגע פון מצורעים און פון דער צװײטער זײט ביז צו אויםטײלן פאר אונדז א באזוגדער לאנד און שאפן א נאציאנאלע מלוכה. די טראגעדיע באשטײט אבער אין דעם, װאס אין בײדע פאלן באקומט מען דעם אײנדרוק, אז מיר זײנען נאר א באלעם אין די הענט פון די צעבושעװעטע פוחות, א שפענדל געשלײדערט פון די גרויסע אױפגעשטורעמטע היםטארישע כװאליעם. אין דער אמתן אבער זײנען מיר אויך םוביעקטן §ון אונדזער געשיכטע — אין א סך א קלענערער מאם װי אנדערע פעלקער, אבער דאך שמידן םיר, מוזן מיר אלײן שמידן אונדזער גורל״ פאראלעל מיט די גרױםע אלגעמײן־יידישע פרװון און אנשטרענגונגען א קערעװע צו טון דעם גאנצן גאנג פון אונדזער געשיכטע אויף גאר נײע רעלסן, גײען ניט קײן קלענערע אנשטרענגונגען אין יעדן ײדישן קיבוץ ניט נאר אײנצוהאלטן אלטע פאזיציעם, נאד אויך צו שאפן און אויטקעמפן נײע. מאלעקולאריש, אבער אן אויפהער גײט אין די יידישע מאסן אן אנזאמ־ לונג פון נײע פוחות אױף צוצופאסן זיך צו די נײע באדינגונגען. פיבערדיק און מיט געװאלדיקע ריזיקעס װארפן זיך יידישע יחידים אויף נײע געאגדא־ פישע און םאציאלע װעגן, פדי װי ס׳ניט איז צו האלטן זיך אויף דעם פלאך פון די כװאליעס װאם שטורעמען ארום זײ״ פארװאנדלען די מאלע־ קולאריש־אינדױױדועלע אנשטרענגונגען אין קאלעקטױו־ארגאניזירטע פלאנמא־ סיקע אונטערנעמונגען מיט א ריכטיקער פראפארציע צװישן װײטצילן און נאענס־אוי5גאבעם, צװישן עתיד און הװה, צװישן אידעאל און װעג — אט דאס איז, דוכט זיך, די צענטראלםטע פראבלעם פון יידישן לעבן. 1 העלפן דער יידישער געזעלשאפטלעכקײט ארױסגעפינען אינעם תוהו־ |״ 151הו־'י5ונ^ם''יל,דיע1!8׳,?^0^^י^'35^רגא1יש*אתים_§<ץ די £ דערמאנטע בראצעםךז״״הע^ן^יניט" מ^ייגי^^םוצי^ן^ש^י׳םצע^'^^ ^מיט׳״יפארטיקע'פאליטישע אידעאלאגיעס, נאר מיט צושטעלן אלזײטיקן אביעק״ | טיװן, קאנטראלירטן מאטעריאל װעגן דעם לעבן פון די מאםן — אט דאם, י} װאלטן מיר געװאלט, זאל זײן די פירנדיקע אידעע פונעם נײעם ארגאן 5ון! יידישן װיםנשאפטלעכן אינםטיטוט. מיר האבן ארױסגערוקט דעם פאזיטיװן מאמענט, ניט װײל מיר זעען ניט די חורבן־פראצעסן, ניט װײל מיר זעען ניט, װי דער באדן טרײםלט זיך אונטער אונדזערע 5יס און ניט װײל מיר האלטן §אר איבעריק צו פארשן און שטודירן, װי װײט די חורבן־פראצעסן דערגײען און װי טיף דער באדן פון אונדזער עקםיםטענץ איז אונטערמינירט. מיר האלטן דאם אלץ פאר א זעלבםטפארשטענדלעכקײט. אבער עם האלט דערבײ, אז מען זאל איבער