Jahrbuch der Jüdisch-Literarischen Gesellschaft · 1906-01-01 · IV. 1906 - 5667 (1906) · page 34

מכתבים אשר הריצו החכמים צונץ ומיכאעל איש אל רעהו. הז״ל אברהם ברלינר• 1. Zunz an Nichael. להחכם התורני והמושלם במהיורר היים ב״ר יוסף נר*ו שלום ובל טוב! פאן דער ערלויבניס איהנען האכנעשעטצטר הערר צו שרייבען, מאכע איך נונמעהר געכרויך אונד ערעפפנע מיינען בריעף מיס דער ווידערהאלונג מיינעס דאנקעם פיר דאם פיעלע מטע, ראם זיא מיר וועהרענד מיינעס אויפנטהאלטעס אין האמבות נעוועהרט האבען. מיט דער פריינדליבסטען בערייטוויללינקייט האבק זיא מיר דיא! שעטצע איהרר ביבליאטהעק צו געבאטע נעשטעללט, איהרע ווערטהפאללען בעלעהרונגען העצונעטהאן אונד זעלבסש איתרע מוסע אונד אונסערהאלטונג, זאגאר אפט מיט הינטאנזעטצונג איהרר געשעפטע, מיר צו מטע קאממןלאסן. איך ווייס מבט וואדורך איך זא פילער מטע, דיא מאן זעלטן אנטריפפט,. מיך ווערטה געמאבט. אויך בין איך אויסר שטאנדע, זיא צו פתעלשן: אינדעס נלויבע איך, דאס דיא דאנקבארע נעדננונג, מיט וועלכער איך זיע אנעו־ קעננע, אונד דאס בעשטרעבען, איהנען אויף אירנענד עהנליכע ווייזע דיענסטע צו ערצייגען, איהנען איינען בעווייס דויעתדער אנהענגליבקייט נעבען ווערדע. דער אנגענעהמן פפליבט, איהנען שדיפטליך צו דאנקען, ווירדע איך מיך אויך שאן פריהער ענשלעדיגט האבען: אלליין וויר וואר־ען קוים זעבס טאנע אין ברלין אלס מיעע פרויא קראנק וואורדע אונד פאפט דרייא וואבען דאס ציממר, ר,י־פי; זאנאר דאס בעטט היטען מוסטע. וועהרענד דער צייט האטטע איך צו שטוריען אונד בריפען וועדר צייט נאך קאפף. הייטע האבע איך מייגע פרויא ווידער שפאצירען געפיהרט אונד הייטע שר־יבע איך איהנען. אינדעפן מעכטע איך, ראס איך זעלבסט הייטע מבט צו שרייבען, זאנדערן מר צו איהנען צו געהען ברויבטע; יעטצט, ווא איך ווידער דיע ספרים פאתעהמע, פ־הלע איך ערסט ודא מיר ד׳ דד־ס אונד זיינע זאממלונג פעהלען, אהנע דיעס אייט דער ה־זיגע אויפענט־ האלט, דער מ־ר פאסט קיינע זובו־סטענצמיטטעל דארביטעט, צווידעד, אונד איך זעהנע מ־ך נאך האמבות הין. יא, וויסטע איך דארט איינע בעשעפטימנג, אונר ווערע עז נור דיא א״נעס שרייבערס, דיא מיר איין דרישטעל אדער דיא העלפטע דעס טאנעס פרייא ליסע, אונד וועניגכטענס 5 אונד צוואנציג מארק וועבענטליך איינברעכטע, איך צעגע אהנע ווייטערעס דארטה־ן, דא איך נענימאם בין אוני אגטט פיר דאו פעהלנדע שאן זארגען ווירר, זיא ווערדען זיך עראיננעדן, דאס